امیرحسین جلالی ندوشن، روانپزشک اجتماعی در گفت‌وگو با برنامه میدان شعاع، در استودیو اکوایران با اشاره به حضور نوجوان در ایونت‌هایی مانند «آب‌پاشی» تاکید کرد: مگر فراموش کرده‌ایم زمانی را که تعدادی نوجوان به روی یکدیگر آب پاشیدند؟ پس از آن، عملاً آب‌پاشی ممنوع شد.

حتی نزدیک بود تفنگ آب‌پاش به‌نوعی در زمره ابزارهای مجرمانه قرار بگیرد. اگر با نگاه تاریخی به این موضوع بنگریم، امروز بیش از آنکه دچار تعجب شویم، دچار حیرت خواهیم شد. گروهی از نوجوانان به یکدیگر آب می‌پاشند و این رفتار، هنجارشکنی تلقی می‌شود؛ تازه این، احتمالاً ملایم‌ترین و محترمانه‌ترین عنوانی است که برای آن به کار رفته یا خواهد رفت.

او در ادامه با تاکید بر اینکه در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که افراد احساس می‌کنند، برخی موقعیت‌ها اولین و آخرین فرصت آن‌هاست، ادامه داد: اگر من بدانم که می‌توانم یک بار دیگر هم آقای تکیدو را ببینم، یا دوباره پنج هزار یا ده هزار نفر بتوانند دور هم جمع شوند، شادی کنند و هر هفته، پنجشنبه یا جمعه، فضایی برای چنین گردهمایی‌هایی وجود داشته باشد، آن هم بدون ترس، اما و اگر، محدودیت یا ممنوعیت، دیگر دلیلی ندارد تصور کنم این تنها فرصت زندگی من است.