به گزارش اکوایران، مریخ رنگ مایل به قرمز خود را دارد. زحل حتی با یک تلسکوپ کوچک نیز حلقههای تماشاییاش را به نمایش میگذارد. مشتری قمرها، نوارها و قرص قابل مشاهدهای دارد. در مقابل، زهره ماهها در گرگومیش با درخششی شدید دیده میشود و دقیقاً شبیه همان چیزی به نظر میرسد که افرادی که اهل رصد آسمان نیستند تصور میکنند یک ستاره باید شبیه آن باشد؛ نقطهای سفید و درخشان. آنچه میبینیم نور خورشید است که از پوشش ابری سراسری این سیاره بازتاب میشود و همین پوشش ابری نیز مشاهده هرگونه جزئیات را ناممکن میکند.
آنطور که وبسایت اسپیس نوشته، اما هر از گاهی زهره با تبدیل شدن به یک هلال، چیزی از ماهیت خود را آشکار میکند. در همین زمان است که جایگاه زهره به عنوان سیارهای داخلی نسبت به زمین سرانجام قابل درک میشود.
اگر این هفته یک تلسکوپ کوچک را به سوی زهره بگیرید، ظاهر آن کاملاً با نقطه خیرهکنندهای که با چشم غیرمسلح دیده میشود متفاوت خواهد بود. در این هفته، بخش روشن قرص زهره از ۳۶ درصد به ۳۲ درصد کاهش پیدا میکند و با پیشروی ماه سپتامبر، این سیاره به سوی هلالی باریکتر میرود. همزمان، اندازه ظاهری قرص آن در حال افزایش است، زیرا زهره به زمین نزدیکتر میشود.
این دو تغییر به یکدیگر مرتبط هستند. زهره در ۱۵ اوت به بیشترین کشیدگی شرقی خود، در فاصله زاویهای حدود ۴۶ درجه از خورشید، رسید. اکنون این سیاره در بخش داخلی مدار کوچکتر و سریعتر خود به دور خورشید حرکت میکند و به سوی مقارنه سفلی در ۲۴ اکتبر میرود؛ زمانی که تقریباً از میان زمین و خورشید عبور خواهد کرد و در درخشش خورشید از دید پنهان خواهد شد. پیش از آن، زهره در ۱۸ سپتامبر در آسمان شامگاهی به اوج درخشش خود، یعنی «بیشترین درخشندگی»، خواهد رسید و در حالی که تنها ۲۶ درصد از قرص آن روشن است، با قدر منفی ۴٫۸ خواهد درخشید. این همان نقطه مطلوب است؛ زمانی که افزایش اندازه زاویهای زهره و باریکتر شدن هلال آن با یکدیگر ترکیب میشوند تا از دید زمین بیشترین درخشندگی را ایجاد کنند؛ هرچند در مدلسازی درخشندگی بصری آن، اوج روشنایی چند روز بعد و در حدود ۲۲ سپتامبر رخ میدهد. پس از آن، زهره به هلالی تبدیل میشود که بهتدریج کمنورتر خواهد شد..
زهره زمانی بسیار جالبتر میشود که دیگر در بهترین حالت خود برای چشم غیرمسلح دیده نمیشود و در عوض در یک تلسکوپ کوچک به لحظهای «شگفتانگیز» تبدیل میشود. در حالی که «ستاره شامگاهی» در گرگومیش بهتدریج پایینتر میرود، ما فقط یک هلال را نمیبینیم؛ بلکه سیارهای را میبینیم که به دور خورشید میگردد.
آشفتگی جو در نزدیکی افق میتواند باعث شود زهره متزلزل و لرزان به نظر برسد اما فاز آن معمولاً همچنان بهوضوح قابل تشخیص است.
