در این همایش تأکید شد که تابآوری شهری تنها به مقاومسازی ساختمانها محدود نمیشود و زیرساختهایی مانند حملونقل، انرژی و ارتباطات نیز باید در زمان بحران توان ادامه فعالیت داشته باشند. در این میان، مترو میتواند با حفظ جابهجایی، دسترسی به مراکز حیاتی و کاهش فشار بر شبکه معابر، به یکی از ارکان اصلی تابآوری شهری تبدیل شود.
سخنرانان همچنین با اشاره به مفهوم تابآوری اقتصادی تأکید کردند که ایران از ظرفیتهای قابلتوجهی در حوزه منابع انسانی، انرژی، معادن و صنعت برخوردار است و چالش اصلی، شناسایی و استفاده درست از این ظرفیتهاست. از سوی دیگر، تحقق یک متروی تابآور نیازمند ناوگان مناسب، زیرساختهای مقاوم، منابع انرژی پشتیبان، نیروی انسانی آموزشدیده و سیستم نگهداری کارآمد است.
یکی دیگر از محورهای این همایش، استفاده از مترو برای مدیریت بحران و پناهگیری بود. در این نشست به سابقه مطالعات استفاده از مترو بهعنوان پناهگاه از دهه ۵۰ اشاره شد و ظرفیت برخی ایستگاههای عمیق برای استفاده در شرایط بحرانی مورد توجه قرار گرفت. با این حال، استفاده از مترو بهعنوان پناهگاه در برابر تهدیدهای سنگین، به طراحی، مقاومسازی و تجهیزات ویژه نیاز دارد.
جمعبندی مباحث این همایش این بود که مترو نباید صرفاً یک شبکه حملونقل دیده شود، بلکه میتواند به زیرساختی چندمنظوره برای تداوم زندگی شهری در شرایط بحران تبدیل شود. تحقق این هدف نیز نیازمند همکاری دولت، شهرداری، سازمان مترو، بخش خصوصی و تشکلهای تخصصی و در نهایت تدوین یک سند جامع تابآوری صنعت مترو است.
