انتخابات پدیده پیچیدهای است و رفتار بازیگران این پدیده یعنی مردم و حاکمیت را نمیشود به سادگی پیشبینی کرد. ضمن اینکه نه مردم و نه حاکمیت، لزوماً موجودیتهای منسجم و همبسته و یکپارچهای نیستند. اما برای اینکه این پدیده قابل تحلیل شود، ناچاریم بازیگران آن را سادهسازی کنیم.
خیلیها تعجب کردهاند چرا صاحبان یکی از بزرگترین استارتآپهای ایران حاضر شدهاند برای فروش اکثریت سهام خود با یک شرکت خصولتی پای میز معامله بنشینند. به گمان من برای درک این تصمیم باید خود را جای آنها بگذاریم. بد نیست ابتدا سابقه ماجرا را ببینیم.
راهبری یک کسبوکار خصوصی که بخواهد سالم کار کند این روزها به کاری توانفرسا تبدیل شده است. به گمان من ششتنگنای زیر بیشترین نقش را در این شرایط سخت دارند:
تصمیمگیرندگان کشور باید بپذیرند اینترنت دیگر یک جزء ضروری زندگی شهروندان شده است و فقدان آن اختلالات جدی در زندگی و معیشت مردم و کسبوکارها ایجاد میکند. همانگونه که بهدلیل ناامنی در خیابانها مقررات منع تردد در معابر اعمال نمیشود، بهدلیل ناامنی در فضای مجازی هم نمیشود آن را بست.
سیاستمداران قاعدتاً باید محتاط باشند هر حرفی را نزنند. چرا که اگر حرفی بزنند که بعد معلوم شود غلط است هزینه سیاسی و اجتماعی زیادی باید بپردازند
واقعیت این است که هیچ بانکی در ایران به مشتریان خود اعتبار خرد برای مصرف روزمره نمیدهد. تنها سرویسی که بانکها در این حوزه دارند تسهیلاتی به صورت وام است که نیازمند وثیقه یا ضامن (عموما همراه با گواهی کسر از حقوق) است
