در روزهایی که مسقط به صحنه ترسیم مسیر آینده خاورمیانه تبدیل شده بود، یک سکانس غیرمنتظره معادلات دیپلماتیک را پیچیدهتر کرد. تنها ۲۴ ساعت پس از گفتوگوهای سیاسی در عمان، حضور استیو ویتکاف و جرد کوشنر بر عرشه ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» این پرسش را مطرح کرد که واشنگتن دقیقاً چه پیامی را مخابره میکند؛ گفتوگو یا قدرتنمایی؟
هرچند مقامهای آمریکایی تأکید کردند این بازدید صرفاً برای قدردانی از نیروهای نظامی بوده و طرفهای عمانی و ایرانی از آن مطلع شده بودند، اما همزمانی آن با مذاکرات حساس، سیگنالهای متناقضی به همراه داشت. این ابهام زمانی پررنگتر شد که برد کوپر، فرمانده سنتکام، با لباس رسمی نظامی در اتاق مذاکرات حاضر شد؛ حضوری که به گفته یک منبع دیپلماتیک ایرانی، روند گفتوگوها را با خطر مواجه کرد.
گرچه حضور نظامیان در مذاکرات دیپلماتیک بیسابقه نیست، اما در شرایط کنونی، نشانه تغییری معنادار در رویکرد سیاست خارجی آمریکا تلقی میشود. به باور کارشناسان، تکیه دولت ترامپ بر فرماندهان نظامی در نقشهای دیپلماتیک، نشاندهنده اولویت یافتن منطق فشار بر اعتمادسازی است؛ رویکردی که شاید حس فوریت ایجاد کند، اما بعید است مسیر پایداری برای توافق بسازد.
