به گزارش اکوایران-مدیران بزرگترین شرکتهای لیزینگ جهان معتقدند ترکیب کمبود عرضه هواپیما، سفارشهای انباشته تولیدکنندگان و تجربه عبور از بحرانهای پیشین، این صنعت را به یکی از باثباتترین بخشهای حملونقل هوایی تبدیل کرده است.
شرکتهای لیزینگ اکنون مالک حدود نیمی از ناوگان هوایی جهان هستند، جایگاهی که به آنها قدرت تعیینکنندهای در چرخه عرضه و تقاضا میدهد. سفارشهای معوق سنگین از بوئینگ و ایرباس باعث شده بخش عمده تولید هواپیماهای جدید تا دهه آینده عملاً در اختیار لیزینگدهندگان باشد. این وضعیت نهتنها نرخ اجاره هواپیما را تقویت میکند، بلکه ارزش فروش مجدد و سودآوری بلندمدت را نیز تثبیت میکند. همزمان، مشکلات زنجیره تأمین و محدودیت ظرفیت تولید، عرضه را تنگ نگه داشته و از سقوط قیمتها جلوگیری کرده است.
مدیران صنعت میگویند همین کمبود ساختاری هواپیما مانند یک «ضربهگیر» برای چرخههای اقتصادی عمل میکند. حتی در دورههایی که انتظار کاهش تقاضا وجود داشت، بازار توانسته تعادل خود را حفظ کند. به بیان دیگر، کمبود هواپیما اکنون نقش یک سپر محافظ در برابر نوسانات اقتصاد جهانی را ایفا میکند.
با این حال، فعالان صنعت نسبت به افزایش ریسکها بیتفاوت نیستند. آنها اذعان دارند که ریسکهای ژئوپلیتیک پیچیدهتر شدهاند، اما تجربه بحرانهای گذشته، از بحران مالی آسیا گرفته تا ۱۱ سپتامبر، همهگیری کرونا و پرونده هواپیماهای توقیفشده در روسیه، باعث شده شرکتهای لیزینگ سازوکارهای مدیریت ریسک پختهتری داشته باشند. افق سرمایهگذاری چند دههای در صنعت هواپیما نیز کمک میکند شوکهای کوتاهمدت در طول زمان هموار شود.
با این وجود، برخی مدیران هشدار میدهند که اختلالهای اقتصادی ناشی از سیاستهای قدرتهای بزرگ میتواند اثرات ماندگارتری داشته باشد. از نگاه آنها، جهان وارد دورهای شده که واکنشهای سیاسی سریع میتواند پیامدهای ساختاری برای تجارت جهانی ایجاد کند و صنعت هوانوردی نیز از این قاعده مستثنا نیست.
در کنار ریسکها، موج تازهای از ادغام و تمرکز در حال شکلگیری است. شکاف میان شرکتهایی که دفتر سفارش بزرگ دارند و شرکتهای کوچکتر هر روز عمیقتر میشود. مدیران هشدار میدهند بازیگران کوچک اگر نتوانند در یک حوزه تخصصی مزیت رقابتی ایجاد کنند یا سرمایه کافی برای رشد جذب کنند، بهتدریج از بازار حذف خواهند شد. نیاز به ترازنامههای قوی، رتبه اعتباری بالا و دسترسی پایدار به منابع مالی، موانع ورود به این صنعت را افزایش داده است.
سه غول بزرگ صنعت Avolon، SMBC و AerCap که در دوبلین مستقرند، در مجموع ۱۵ درصد ناوگان جهانی را مدیریت میکنند، تمرکزی که نشان میدهد قدرت بازار در حال تجمیع است. معاملههای بزرگ اخیر و فروش احتمالی شرکتهایی مانند Macquarie AirFinance میتواند مرحله تازهای از بازآرایی ساختار مالکیت در این صنعت را رقم بزند.
رونق فعلی بازار همچنین فرصتی برای سرمایهگذاران ایجاد کرده تا شرکتهای لیزینگ را با ارزشگذاریهای بالا واگذار کنند. اما پیام مدیران صنعت روشن است: بقا در این بازار به توانایی جذب سرمایه، رشد مستمر و مدیریت حرفهای ریسک وابسته است. شرکتهایی که نتوانند این چرخه را حفظ کنند، دیر یا زود از صحنه کنار خواهند رفت.
در مجموع، صنعت لیزینگ هواپیما وارد دورهای paradoxical شده است: ریسکها بیشتر شدهاند، اما ساختار بازار مستحکمتر از گذشته به نظر میرسد. کمبود عرضه، تمرکز مالکیت و تجربه تاریخی عبور از بحرانها باعث شده این صنعت برخلاف بسیاری از بخشهای اقتصاد جهانی، نه در حالت دفاعی، بلکه در موقعیت تثبیت و حتی گسترش قرار گیرد. اگر شوک ژئوپلیتیک بزرگی رخ ندهد، لیزینگدهندگان هواپیما میتوانند یکی از برندگان دوره پرنوسان اقتصاد جهانی باقی بمانند.
