آفریقا حدود ۳۰ درصد ذخایر معدنی جهان را در اختیار دارد، اما تنها حدود ۱۰ درصد از درآمدهای معدنی جهان نصیب این قاره میشود. بخشی از این شکاف به یک مسئله ساختاری برمیگردد: مواد معدنی در آفریقا استخراج میشوند، اما بخش مهمی از فرآوری و خلق ارزش در کشورهای دیگر اتفاق میافتد.
حالا رقابت آمریکا، چین و دیگر قدرتهای اقتصادی بر سر مواد معدنی حیاتی، این معادله را در حال تغییر قرار داده است. مس، کبالت، منگنز و لیتیوم دیگر فقط مواد اولیه صنایع سنتی نیستند؛ این مواد در خودروهای برقی، باتریها، انرژیهای تجدیدپذیر و فناوریهای پیشرفته نیز نقش دارند.
به همین دلیل، کشورهای آفریقایی به دنبال عبور از صادرات ماده خام و حرکت به سمت فرآوری، تولید آلیاژها و توسعه صنایع پاییندستی هستند؛ از گینه تا پروژههایی مانند کریدور لوبیتو.
تجربه آفریقا یک نکته مهم دارد: معدن بهتنهایی ثروت نمیسازد. ارزش واقعی زمانی ایجاد میشود که منابع معدنی به فناوری، انرژی، زیرساخت و صنایع پاییندستی متصل شوند.
