از نگاه علم اقتصاد، نخستین اصلی که هر فعال اقتصادی برای تصمیمگیری در مورد یک سرمایهگذاری در نظر میگیرد، «هزینه فرصت» است؛ یعنی هر انتخاب، به معنای چشمپوشی از فرصتهای دیگر است.
به باور کارشناسان، بالا بودن نرخ بهره بدون ریسک در کشور؛ که به حدود ۴۰ درصد رسیده، باعث شده ریسکپذیری در اقتصاد کاهش یابد.
وقتی سرمایهگذار میتواند بدون هیچ ریسکی چنین بازدهیای کسب کند، تنها در صورتی وارد بازارهای پرنوسانی مانند بورس میشود که انتظار بازدهی بسیار بالاتری داشته باشد؛ انتظاری که معمولاً تحقق نمییابد.
در شرایطی که اقتصاد با ریسکهای سیستماتیک متعدد، نرخ بهره بالا و سابقه مدیریتی ضعیف در بازار سرمایه مواجه است، نگاه فعالان به بورس از کارکرد اصلی آن یعنی «تأمین مالی بنگاهها» فاصله گرفته و بیشتر به سمت رویکردهای کوتاهمدت و سفتهبازانه سوق پیدا کرده است.
