اگر چند سالی در بورس فعال بوده باشید، حتماً « محدودیت دامنه نوسان» را از نزدیک لمس کردهاید؛ ابزاری که با هدف کنترل هیجان و جلوگیری از نوسانات شدید وارد بازار شد، اما بهتدریج به یکی از بحثبرانگیزترین سیاستهای تنظیمگری تبدیل شد.
دامنه نوسان قرار بود فرصت تحلیل بدهد و جلوی ریزشها و جهشهای ناگهانی را بگیرد، اما در عمل، به شکلگیری صفهای خرید و فروش، کاهش نقدشوندگی و تعدیل فرسایشی قیمتها منجر شده است.
تجربه سالهای اخیر، بهویژه تغییرات مکرر این سیاست پس از ریزش ۱۳۹۹، نشان میدهد که دامنه نوسان بیشتر یک ابزار واکنشی بوده تا یک راهکار پایدار.
در حالی که بسیاری از بازارهای توسعهیافته بهجای محدودیت روزانه ثابت از ابزارهایی مانند توقفهای مقطعی استفاده میکنند، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا زمان بازنگری جدی در این سیاست نرسیده است؟
