وی در ابتدای سخنان خود با اشاره به تلاشهای دیپلماتیک پاکستان اظهار داشت که این کشور در حال ایفای نقش فعال در روند میانجیگری است و برخلاف برخی تحلیلها، از «وزن لازم» برای این نقش برخوردار است.
به گفته او، پاکستان در پی آن است که مذاکرات پیشرو را به شکلی مدیریت کند که نقش پیامرسانی در آن پررنگتر باشد و توافقها عمدتاً از طریق تبادل پیامها شکل بگیرد.
کریمی در ادامه تصریح کرد که هر میانجیگری معمولاً با هدف افزایش نقش و اعتبار سیاسی میانجی همراه است و طبیعی است که کشور واسطه تلاش کند نام آن با یک توافق احتمالی گره بخورد.
با این حال، او تأکید کرد که چنین مدلی از مذاکره ممکن است برای طرفهای اصلی بهینه نباشد، زیرا صرف تبادل پیامها لزوماً به اقناع و توافق پایدار منتهی نمیشود.
کریمی افزود که هر مذاکره موفق در نهایت مستلزم نوعی «ازخودگذشتگی سیاسی» است؛ به این معنا که تصمیمگیرندگان باید توان پذیرش پیامدهای داخلی توافق را داشته باشند و تحت فشارهای سیاسی قرار نگیرند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به نقش قالیباف، اظهار داشت که مذاکرهکنندگان در سطوح عالی باید از حمایت کامل سیاسی و نهادی برخوردار باشند تا بتوانند بدون فشارهای جانبی مأموریت خود را انجام دهند.
او تأکید کرد که مذاکرهکننده نباید در معرض فشارهای متناقض یا انتقادهای تضعیفکننده در حین انجام مأموریت قرار گیرد.
