او در آغاز سخنان خود با اشاره به وجود «زخمهای درماننشده اجتماعی» اظهار داشت که تنشها و بحرانهای موجود، ریشه در مجموعهای از مسائل انباشته در حوزههای مختلف دارند.
به گفته او، این زخمها صرفاً ناشی از عوامل بیرونی یا وارداتی نیستند، بلکه در بسترهای داخلی اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی نیز شکل گرفته و تقویت شدهاند.
کریمی با تفکیک پنج حوزه کلان -اقتصادی، سیاسی داخلی، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی- تصریح کرد که تجربه سالهای گذشته، از پیش از جنگ ۱۲ روزه تا دوره پس از آن، نشان میدهد کشور نیازمند یک «تحول بنیادین در رویکرد حکمرانی» است.
او تأکید کرد که این تحول نباید صرفاً در قالب تغییرات مقطعی یا مصداقی دیده شود، بلکه باید بهصورت یک بازنگری در شیوه حکمرانی فهم شود.
وی در ادامه توضیح داد که در نگاه او، مسئله اصلی کشور نه در جزئیات سیاستها، بلکه در «رویکرد کلی حکمرانی» نهفته است.
به گفته کریمی، در بسیاری از حوزهها، نظام حکمرانی در انجام نقشهای توسعهمحور و پیشران با ضعف مواجه است و در مقابل، در اجرای سیاستهای محدودکننده نیز کارآمدی لازم را ندارد.
او با ارائه مثالهایی از حوزه فرهنگی، به موضوعاتی همچون فیلترینگ و عملکرد رسانه ملی اشاره کرد و گفت که سیاستهای محدودکننده در برخی موارد نهتنها به هدف اولیه خود نمیرسند، بلکه با ایجاد مسیرهای جایگزین، اثر معکوس نیز ایجاد میکنند. به باور او، این وضعیت موجب میشود بخشی از جامعه به سمت منابع جایگزین رسانهای سوق پیدا کند که لزوماً در راستای منافع ملی نیستند.
