کریمی با اشاره به مواضع برخی کشورهای عربی منطقه اظهار داشت که آنها خود را خارج از دایره درگیری تعریف کرده و معتقدند نقشی در جنگ نداشتهاند و در نتیجه نباید خاکشان هدف قرار گیرد. او در پاسخ به این ادعا، دو محور اصلی را مطرح کرد.
نخست، از منظر حقوقی، او تأکید کرد که اقدامات ایران متوجه کشورهای عربی بهطور مستقیم نیست، بلکه نقاطی را هدف قرار میدهد که از آنها حمله علیه ایران صورت گرفته است. به گفته او، چنین رویکردی دارای مبنای حقوقی مشخص در چارچوب دفاع مشروع است.
دوم، از منظر سیاسی و امنیتی، کریمی استدلال کرد که مفهوم امنیت در دنیای امروز مرزپذیر نیست. به اعتقاد او، این تصور که میتوان ایران را بهعنوان یکی از قدرتهای اصلی منطقه تحت فشار، تحریم و تهدید قرار داد و در عین حال سایر کشورهای منطقه در امنیت کامل باقی بمانند، برداشتی غیرواقعبینانه است.
او تأکید کرد که ناامنی، همانند پدیدههای محیطزیستی، از مرزهای جغرافیایی عبور میکند و نمیتوان آن را محدود به یک کشور یا محدوده خاص دانست.
کریمی در ادامه، ریشه بخشی از این وضعیت را در وابستگی امنیتی برخی کشورهای عربی به ایالات متحده دانست. به گفته او، این کشورها با تکیه بر چتر امنیتی آمریکا، تصمیمی اتخاذ کردهاند که نهتنها امنیت پایدار برای آنها به همراه نداشته، بلکه آنها را در معرض تهدیدات بیشتر قرار داده است.
او در پایان تأکید کرد که در چارچوب این وابستگی، اولویتهای امنیتی ایالات متحده در منطقه، بهویژه در حمایت از اسرائیل تعریف میشود و همین مسئله موجب شده است که برخی کشورهای عربی عملاً در موقعیتی قرار گیرند که بهجای برخورداری از امنیت مستقل، در نقش سپر امنیتی برای دیگران عمل کنند.
