صادقی در ابتدا با اشاره به موقعیت جغرافیایی تنگه هرمز توضیح داد که این تنگه میان دو کشور ساحلی ایران در شمال و عمان در جنوب قرار دارد و از منظر حقوق بینالملل، بخش عمده آن در محدوده آبهای سرزمینی این دو کشور تعریف میشود.
به گفته او، با در نظر گرفتن عرض ۱۲ مایل دریایی برای آبهای سرزمینی هر کشور، مجموع این محدوده به ۲۴ مایل میرسد، در حالی که عرض تنگه حدود ۲۱ مایل است؛ موضوعی که نشان میدهد کل تنگه عملاً در قلمرو سرزمینی دو کشور قرار دارد.
با این حال، وی تأکید کرد که بر اساس کنوانسیون حقوق دریاها مصوب ۱۹۸۲، تنگه هرمز بهعنوان یک «آبراه بینالمللی» شناخته میشود؛ زیرا میان دو حوزه آبی مهم قرار گرفته است. بر این اساس، کشورهای ساحلی موظفاند اصل «عبور ترانزیتی» را رعایت کرده و مانع تردد کشتیها نشوند.
صادقی در ادامه با اشاره به تحولات اخیر، اقدامات ایران در تنگه هرمز را در چارچوب استفاده هوشمندانه از موقعیت ژئوپلیتیکی ارزیابی کرد و گفت: ایران توانسته است از این اهرم راهبردی برای ارتقای جایگاه خود بهره بگیرد.
