یکی از دلایل مهم، تغییر رفتار چین در بازار نفت است. پکن در شش ماه گذشته حدود ۴۰۰ میلیون بشکه کمتر از مدت مشابه سال ۲۰۲۵ نفت وارد کرده و به پشتوانه ذخایر عظیم خود توانسته بخشی از فشار بازار را جذب کند. به این ترتیب، چین تا حدی نقشی شبیه آنچه پیشتر اوپکپلاس در تنظیم بازار نفت ایفا میکرد، بر عهده گرفته و حتی به عاملی برای محدود کردن سقف قیمت نفت تبدیل شده است.
این اتفاق برای چین اهمیت راهبردی دارد. وابستگی به واردات انرژی سالها یکی از نقاط آسیبپذیر اقتصاد این کشور در برابر آمریکا بود؛ چرا که بخش بزرگی از نفت وارداتی چین از مسیرهایی مانند تنگه هرمز و مالاکا عبور میکند؛ مسیرهایی که آمریکا و متحدانش در آنها نفوذ قابلتوجهی دارند.
پکن برای کاهش این آسیبپذیری طی سالهای گذشته سرمایهگذاری سنگینی روی ذخیرهسازی نفت انجام داده است. برآوردها، مجموع ذخایر چین را حدود یک تا ۱.۴ میلیارد بشکه میدانند؛ رقمی که میتواند معادل حدود ۱۲۰ روز واردات این کشور باشد.
در کنار ذخایر نفتی، توسعه انرژیهای تجدیدپذیر و اتکا به زغالسنگ نیز وابستگی چین به نفت را کاهش داده است. محدود کردن برخی صادرات نیز به این روند کمک کرده است.
البته این سپر انرژی نامحدود نیست. ذخایر بالاخره تمام میشوند و در یک رویارویی طولانیمدت، بهویژه در سناریوی جنگ بر سر تایوان، آزمون واقعی برای تابآوری اقتصاد چین آغاز خواهد شد.
