به گزارش اکوایران- جاسوسی سایبری برخلاف حملاتی مانند باجافزار یا هک با هدف تخریب، معمولاً بدون سر و صدا انجام میشود. هدف اصلی مهاجم، دسترسی پنهانی به اطلاعاتی است که بتواند برای اهداف اقتصادی یا ژئوپلیتیکی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، اطلاعات محرمانه درباره ذخایر یک معدن، ارزیابی اقتصادی یک پروژه یا برنامه یک شرکت برای خرید یک دارایی معدنی میتواند در اختیار رقیبی قرار گیرد که با استفاده از آن، استراتژی سرمایهگذاری خود را تنظیم یا حتی یک قرارداد را از رقیب خود برباید.
گسترش فناوریهای دیجیتال این تهدید را پیچیدهتر کرده است. معادن مدرن بهطور فزایندهای از اینترنت اشیا، تجهیزات خودکار، پهپادها، فناوریهای پوشیدنی و سامانههای نگهداری پیشبینانه استفاده میکنند. هر یک از این تجهیزات، در صورت نبود حفاظت مناسب، میتواند به نقطهای برای ورود مهاجم به شبکه گستردهتر شرکت تبدیل شود.
در این میان، نقش دولتها نیز اهمیت ویژهای دارد. چین، روسیه، ایران، کره شمالی و سوریه از جمله کشورهایی هستند که در گزارشهای امنیت سایبری در ارتباط با فعالیتهای سایبری قرار گرفتهاند. با این حال، جاسوسی سایبری محدود به این کشورها نیست و قدرتهای غربی نیز در برخی موارد به چنین فعالیتهایی متهم شدهاند. از سوی دیگر، ماهیت پنهان این حملات باعث شده اندازه واقعی تهدید تقریباً غیرقابل اندازهگیری باشد؛ چراکه بسیاری از شرکتهای قربانی ترجیح میدهند سرقت اطلاعات را اعلام نکنند تا با آسیب اعتباری، مالی و رقابتی مواجه نشوند.
ظهور هوش مصنوعی نیز معادله را تغییر داده است. مهاجمان میتوانند از AI برای تولید بدافزار و حملات فیشینگ متقاعدکنندهتر استفاده کنند؛ در مقابل، شرکتها نیز از همین فناوری برای پایش شبکه و شناسایی تهدیدها بهره میگیرند.
در آینده، تهدید حتی میتواند جدیتر شود. رایانش کوانتومی با ایجاد امکان شکستن برخی روشهای رمزنگاری فعلی، نگرانی جدیدی برای زیرساختهای دیجیتال ایجاد کرده است. بنابراین برای صنعت معدن، امنیت سایبری دیگر صرفاً یک موضوع فناوری اطلاعات نیست؛ بلکه بخشی از امنیت اقتصادی، رقابتپذیری و حتی امنیت زنجیره تأمین مواد معدنی حیاتی محسوب میشود.
