در اَشویل، اختلاف میان آمریکا و متحدان اروپایی و کانادایی بر سر جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و همچنین نحوه تنظیم هوش مصنوعی آشکار شد. در بیشکک نیز، برخلاف تصور رایج، سازمان همکاری شانگهای را نمیتوان یک بلوک یکپارچه سیاسی، نظامی یا اقتصادی دانست.
رفتار چین در قبال ایران نمونه روشنی از این رویکرد است. پکن ضمن حفظ روابط راهبردی و اقتصادی با تهران، تمایلی ندارد این رابطه را به معنای قرار گرفتن در یک جبهه مشترک علیه غرب نشان دهد. چین از تحریمهای یکجانبه آمریکا علیه ایران تبعیت نمیکند، اما همزمان نمیخواهد منافع گستردهترش در اقتصاد جهانی را به خطر بیندازد.
از سوی دیگر، آمریکا نیز برای اثرگذاری تحریمها علیه ایران به همکاری چین نیاز دارد؛ اما فشار بیش از حد بر پکن میتواند به جنگ اقتصادی گستردهتری منجر شود.
حالا نگاهها به اواخر سپتامبر دوخته شده؛ زمانی که شی جینپینگ و ترامپ دیدار خواهند کرد. ایران احتمالاً یکی از موضوعات این مذاکرات خواهد بود؛ جایی که آینده رابطه تهران و پکن ممکن است بخشی از معامله بزرگتر واشنگتن و پکن شود.
