محمد فاضلی، جامعهشناس، گفت: «در تهران حداقل گفته میشود بین ۱۲ تا ۱۵ درصد آب از شبکه هدر میرود و اینجا این عدد به ۲۰ تا ۲۵ درصد افزایش پیدا میکند.»
او افزود: «نکته سوم موفقیت این است که شما منابع متنوع داشته باشید. یکی از ریسکهای بزرگ، وابسته شدن به یک منبع است؛ حالا یک سد، آب زیرزمینی، یک رودخانه یا مثلاً شیرینسازی آب دریا و انتقال آن. این موضوع باید مبتنی بر حفاظت از آن منبع باشد؛ یعنی اگر وابسته به آبخوان است، حفاظت از آبخوان هم باشد و اگر رودخانه است، حفاظت از رودخانه هم باشد؛ چه از نظر کیفی و چه در حوزههای دیگر.»
فاضلی گفت: «موفقیت چهارم، حفظ سلامت، اشتغال، محیطزیست و فضای عمومی با هم است؛ یعنی وقتی شما فضای عمومی را توانستید شاداب نگه دارید.»
او افزود: «نقطه پنجم موفقیت که به لحاظ سیاسی، اجتماعی و اخلاقی بسیار اهمیت دارد، تقسیم منصفانه هزینه بین همه است. یعنی اگر قرار است هزینه بپردازیم، چه کسی باید بپردازد؟ مثل بحثهایی که وقتی به سمت روز صفر حرکت میکرد، فشار اجتماعی وحشتآوری آوردند، ۶۰۰ هزار مجموعه نصب کردند، مصرف را بهشدت کاهش دادند و توانستند آن روز را رد کنند. اما پژوهشهای بعدی نشان میداد که محلههای فقیرنشین بهشدت هزینه بیشتری پرداختند و آب در دسترسشان بهشدت کاهش پیدا کرد. عدالت در پرداخت هزینه برای رد کردن آن بحران پدید نیامد. یا گاهی اوقات وقتی اصلاحات قیمتی صورت گرفته، پتانسیل اعتراض سرکوب شده است.
