احمدی درباره ماده ۱۴ کنوانسیون خزر افزود: ایران نمی‌تواند به‌صورت فیزیکی مانع احداث خطوط لوله شود، اما دو ابزار مهم در اختیار دارد؛ نخست، موافقت کشورهای ذی‌ربط که با توجه به نهایی نشدن تحدید حدود، ایران نیز می‌تواند در برخی موارد کشور ذی‌ربط محسوب شود، و دوم، الزامات زیست‌محیطی.
وی ادامه داد: کنوانسیون تهران و پروتکل ارزیابی اثرات زیست‌محیطی، امکان مشارکت کشورهای ساحلی در بررسی پروژه‌هایی مانند خطوط لوله را فراهم می‌کند و می‌تواند در صورت وجود ایرادات جدی زیست‌محیطی، بر اجرای پروژه‌ها اثر بگذارد.
احمدی درباره جزایر مصنوعی نیز گفت: ایجاد جزایر مصنوعی در محدوده دریای سرزمینی کشورها در حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده، اما این جزایر دریای سرزمینی جدید ایجاد نمی‌کنند. بنابراین بهتر است ایران به جای تلاش برای جلوگیری مطلق از این اقدامات، به دنبال قانونمند کردن و کنترل تبعات آنها باشد.
