بازگشت جریان صادرات نفت خام به سطح پیش از جنگ، هنوز به معنای بازگشت بازار جهانی نفت به شرایط عادی نیست. با وجود افزایش محموله‌های صادراتی، برنت همچنان در سطوح بالایی معامله می‌شود؛ وضعیتی که نشان می‌دهد قیمت نفت فقط از میزان عرضه روزانه تأثیر نمی‌گیرد. نخستین عامل، ریسک حمل‌ونقل است. عبور دوباره نفتکش‌ها از تنگه هرمز به معنای رفع کامل نااطمینانی نیست. تهدیدهای امنیتی، احتمال اختلال در مسیرهای صادراتی و افزایش هزینه‌های بیمه و حمل‌ونقل، همچنان هزینه رساندن نفت به بازار را بالا نگه می‌دارند.
عامل دوم، وضعیت فرآورده‌های نفتی است. اگرچه صادرات نفت خام خاورمیانه به سطح پیش از جنگ نزدیک شده، صادرات محصولاتی مانند بنزین و گازوئیل هنوز عقب‌تر است. برآوردهای مطرح‌شده در این گزارش نشان می‌دهد صادرات فرآورده‌های نفتی حدود ۵۸ درصد سطح پیش از جنگ است؛ شکافی که از تداوم فشار بر بازار سوخت و ظرفیت پالایش حکایت دارد.
عامل سوم، کاهش ذخایر جهانی نفت است. بر اساس برآوردهای این گزارش، ذخایر قابل مشاهده نفت جهان از زمان آغاز جنگ حدود ۵۰۷ میلیون بشکه کاهش یافته است. در چنین شرایطی، بازار برای مقابله با شوک‌های تازه، حاشیه امن کمتری دارد و هر اختلال احتمالی در عرضه می‌تواند فشار بیشتری بر قیمت‌ها وارد کند.
در نتیجه، بازگشت صادرات به‌تنهایی برای کاهش قیمت نفت کافی نیست. تا زمانی که ریسک حمل‌ونقل کاهش نیابد، عرضه فرآورده‌ها بهبود پیدا نکند و ذخایر جهانی ترمیم نشوند، بازار نفت همچنان در برابر شوک‌های جدید آسیب‌پذیر خواهد ماند.
