جهان در میانه یک گذار تاریخی ایستاده است؛ نظمی که پس از جنگ جهانی دوم بر پایه تجارت آزاد و اجماع واشنگتن شکل گرفت، حالا زیر فشار حمایتگرایی، رقابت ژئوپلیتیک و ظهور چین در حال تغییر است.
اکوایران: در نشست مونیخ، رهبران اروپایی با ترامپ همنظر شدند: نظم قدیم جهانی پایان یافته است.
برای عمده ناظران غربی، وقایع سال 1989 مانند معجزه بودند. با این حال، برای پوتین، شی و ترامپ، این لحظه از معجزه مساوی با دورانی تاریک بود.
رویکردهای انزوا گرا در آمریکا هرگز نمی توان تعداد زیادی را به خود جذب کند؛ انزواگرایی در آمریکا یعنی پایان امپراتوری نامرئی که آنها از زمان پدران بنیانگذار ساخته اند.
شکاف در روابط آمریکا و اروپا به سود روسیه و چین است. دورانی که در آن همکاری آمریکا و اروپا موجب شکلگیری قوانین میشود و دیگران صرفا آنها را دنبال میکنند، به تاریخ پیوسته است.
در حالیکه رئیسجمهوری آمریکا عمده توجهات را در اجلاس داووس 2026 به خود معطوف کرده بود، سخنرانی نخستوزیر کانادا درباره پایان نظم جهانی مورد تحسین بسیاری قرار گرفت.
روسیه و چین از حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا به عنوان نشانهای مبنی بر اینکه ترامپ دیدگاه آنها را درباره جهانی تقسیمشده به حوزههای نفوذ، جایی که دولتهای مسکو و پکن به ترتیب در اروپا و هند و اقیانوس آرام دست بالا را دارند، به اشتراک میگذارد،…
اکوایران: مناقشه در سطح جهان از میان نرفته و با سیاستهای معاملاتی و حوزههای نفوذ شکل گرفته است؛ سیاستهایی که توافقهای سریع را به راهحلهای قابل دوام و مزیت شخصی را به ثبات سازمانی ترجیح میدهند.
اکوایران: نقش فزایندۀ قدرتهای میانه را نباید با چندقطبیبودن یکی دانست؛ زیرا هیچیک از این قدرتهای میانه در حوزههای اقتصادی و نظامی از آستانۀ قدرتِ بزرگ عبور نکردهاند.
دوران قدرتهای در حال ظهور رو به پایان است، و پیامدهای آن همین حالا نیز در حال دامن زدن به درگیریهاست.
