وقتی ارزش پول ملی کاهش پیدا می‌کند، انتخاب بازار مناسب برای حفظ ارزش دارایی به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های سرمایه‌گذاران تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، معمولاً مقایسه بازدهی بازارها در بلندمدت تعیین می‌کند کدام دارایی برنده بوده است؛ اما این مقایسه یک نکته مهم را نادیده می‌گیرد: مسیر رسیدن به سود، به اندازه خود سود اهمیت دارد.
بررسی بازده ماهانه مسکن تهران، طلای ۱۸ عیار و دلار آزاد از فروردین ۱۳۹۷ تا شهریور ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که این سه بازار، با وجود رشد قابل‌توجه قیمت‌ها، تجربه یکسانی از نوسان و زیان نداشته‌اند.
در این دوره، قیمت متوسط هر مترمربع مسکن تهران حدود ۴۰ برابر شده و دلار آزاد تقریباً ۴۵ برابر شده است. با این حال، طلا با رشد حدود ۱۴۰ برابری، بیشترین بازده تجمعی را در میان این سه بازار ثبت کرده است.
اما برنده بازدهی، لزوماً کم‌ریسک‌ترین گزینه نیست. میانگین بازده ماهانه طلا حدود ۵٫۵ درصد بوده، ولی انحراف معیار بازده آن به حدود ۱۰ درصد رسیده است. دلار نیز با میانگین بازده ماهانه حدود ۴٫۲۵ درصد، نوسان قابل‌توجهی را تجربه کرده است. در مقابل، مسکن با میانگین بازده ماهانه حدود ۳٫۸۳ درصد، تغییرات محدودتری داشته است.
بررسی ۱۰ درصد بدترین بازده‌های ماهانه نیز تفاوت سه بازار را آشکارتر می‌کند: بازده دلار در این محدوده به منفی ۷٫۶۶ درصد یا کمتر رسیده، طلا افتی در حدود ۶٫۲۶ درصد یا بیشتر را تجربه کرده و افت مسکن به حدود ۱٫۰۳ درصد یا بیشتر محدود شده است.
این ارقام نشان می‌دهند که مسکن در دوره بررسی‌شده، از نظر ریسک نزولی ماهانه وضعیت باثبات‌تری داشته؛ اما بازده کمتر و نقدشوندگی متفاوت آن نیز باید در تصمیم سرمایه‌گذاری لحاظ شود. ضمن اینکه نوسان محدود قیمت مسکن لزوماً به معنای نبود ریسک نیست؛ هزینه معامله، دشواری فروش و تفاوت قیمت پیشنهادی با قیمت معامله‌شده هم اهمیت دارند.
در نهایت، انتخاب میان مسکن، طلا و دلار فقط به میزان سود بستگی ندارد؛ بلکه به میزان ریسکی هم مربوط است که سرمایه‌گذار برای رسیدن به آن سود می‌پذیرد.
