در چنین شرایطی، مسئله اصلی بازار صرفاً این نیست که داده‌های تورمی آمریکا چه تصویری از روند قیمت‌ها ارائه می‌کنند؛ بلکه این است که تنش‌ها چه زمانی فروکش خواهند کرد و فشار بر بازار انرژی تا چه اندازه ادامه خواهد داشت. تداوم قیمت‌های بالای نفت می‌تواند انتظارات تورمی را تقویت کند و در نتیجه، احتمال تداوم سیاست پولی انقباضی را افزایش دهد.
این شرایط همچنین می‌تواند از دلار حمایت کند؛ زیرا افزایش ریسک‌های ژئوپلیتیک و نگرانی از چشم‌انداز اقتصاد جهانی، تقاضا برای دارایی‌های امن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در بازار اوراق قرضه نیز افزایش انتظارات تورمی ممکن است فشار صعودی بر بازدهی‌ها وارد کند و قیمت اوراق را پایین بیاورد.
با این حال، پیامدهای نفت گران به تورم محدود نمی‌شود. افزایش هزینه انرژی می‌تواند قدرت خرید خانوارها و حاشیه سود شرکت‌ها را تحت فشار قرار دهد و در نهایت، انتظارات از رشد اقتصادی را کاهش دهد. بنابراین، تا زمانی که چشم‌انداز تنش‌ها و عرضه انرژی روشن‌تر نشود، قیمت نفت می‌تواند یکی از عوامل اصلی جهت‌دهنده به بازارهای جهانی باقی بماند.
