تیمور رحمانی، در گفتوگو با محمدحسین شاوردی، سردبیر اکوایران: اگرچه در دهه ۵۰ و دهه ۸۰ رشد نقدینگی در اقتصاد ایران بالا بود و شرایط اقتصادی نیز ایدهآل محسوب نمیشد، اما به هر حال در آن دورهها فعالیتهای عمرانی، تجاری و خدماتی جریان داشت و رشد اقتصادی قابل قبولی نیز ثبت میشد. به بیان دیگر، رشد نقدینگی با رشد تولید همراه بود.
اما در شرایط فعلی، با وجود رشد بالای نقدینگی، وضعیت تولید مطلوب نیست و به همین دلیل افزایش نقدینگی بهسرعت خود را در رشد سطح عمومی قیمتها نشان میدهد. کاهش درآمدهای نفتی و منفی بودن نرخ بهره حقیقی، امکان «پرتاب تورم به خارج از کشور» را از اقتصاد ایران گرفته است.
همین مسئله باعث شده فاصله جهشهای نرخ ارز نیز کاهش یابد، چرا که نیروی رشد نقدینگی دیگر قابل حبس نیست و مستقیماً به تغییر سریع قیمتها منجر میشود. همچنین زمانی که انگیزههای سفتهبازی در اقتصاد بالاست، نقدینگی به سمت تولید حرکت نمیکند و نیاز حقیقی اقتصاد برطرف نمیشود.
