وی افزود: دیپلماسی در چارچوب یک سیاست خارجی عقلایی باید بتواند به وظایف خود عمل کند. وظیفه دیپلماسی مذاکره و ائتلافسازی است. متأسفانه با وجود آنکه مذاکره کردیم ـ حتی با تأخیر ـ در حوزه ائتلافسازی تقریباً صفر عمل کردیم. در حالی که تصور میکردیم کشورهایی با ما روابط خوبی دارند، در شرایط بحرانی جنگی هر کدام اولویتهای خود را دنبال میکنند؛ اولویتهایی که فاصله قابل توجهی با اولویتهای ما دارد.
احمدی ادامه داد: هم تحلیل ما از ترامپ اشتباه بود و هم گمان میکردیم باید بر برخی مواضع خود بدون آزمودن گزینههای دیگر پافشاری کنیم. باید مسائل را بیازماییم و صرفاً بر اساس تصورات خود تصمیم نگیریم. اینکه گفته شود اگر در موضوع هستهای توافق کنیم، مطالبات دیگری مطرح خواهد شد، قابل بررسی است؛ اما باید ابتدا آن را امتحان کرد و سپس تصمیم گرفت.
وی تأکید کرد: نباید به همه سخنانی که ترامپ مطرح میکند وزن فوقالعادهای داد. ترامپ طیفی از مواضع گاه متناقض را بیان میکند.
این دیپلمات پیشین همچنین گفت: کشورهایی مانند عربستان، اندونزی و پاکستان پیشنهاد میانجیگری دادهاند. برخی کشورهای اروپایی نیز میتوانند در این زمینه نقشآفرینی کنند و چین هم میتواند عامل مهمی باشد. باید از هر امکانی برای میانجیگری استفاده کرد و دید نتیجه چه خواهد شد.
احمدی تصریح کرد: به نظر من ترامپ به دنبال تجزیه ایران نیست. آمریکا در گذشته نشان داده که مخالف تجزیه عراق بوده است. قطعاً ترامپ و افکار عمومی آمریکا به دنبال آن نیستند که سربازان خود را در ایران پیاده کنند. در مقابل، اسرائیل قطعاً به دنبال فروپاشی ایران است.
وی افزود: موضعی که آقای پزشکیان اتخاذ کرد، موضعی درست و بهجا بود؛ مبنی بر اینکه ایران تنها در صورتی کشورهای منطقه را هدف قرار میدهد که از خاک آن کشورها اقدام نظامی علیه ایران صورت گیرد.
احمدی در پایان گفت: وقتی جنگی آغاز میشود، باید تمرکز اصلی بر توقف آن باشد؛ بهویژه در شرایطی که جنگی نابرابر در جریان است. در چنین وضعیتی، دستگاه دیپلماسی باید توجه افکار عمومی جهانی را به حمله به زیرساختهای کشور و ماهیت نابرابر این جنگ جلب کند.
