به گزارش اکوایران، وقتی فصل برداشت پسته در ایران به پایان میرسد، در کنار محصول ارزشمند و صادراتی پسته، حجم عظیمی از پوست سبز یا همان هال پسته در باغها و مراکز فرآوری باقی میماند. سالها این ماده تنها بهعنوان ضایعات کشاورزی شناخته میشد؛ ضایعاتی که به دلیل رطوبت بالا، بوی نامطبوع، فساد سریع و هزینههای دفع، همواره یکی از دغدغههای باغداران و فعالان صنعت پسته بود. اما امروز نگاه به این محصول تغییر کرده است. پژوهشها و تجربههای صنعتی نشان میدهد پوست سبز پسته نه یک زباله، بلکه ماده اولیهای ارزشمند برای صنایع دانشبنیان، کشاورزی، دامپروری، داروسازی، آرایشی و حتی انرژیهای تجدیدپذیر است..
اگرچه آمار مستقلی از میزان تولید پوست سبز پسته ( هال ) در ایران در دسترس نیست اما با استفاده از میزان تولید پسته میتوان برآورد تقریبی از آن داشت. تولید سالانه پسته خشک ایران معمولاً بین 100 تا 250 هزار تن در نوسان است و در سالهای پربار به حدود300 هزار تن نیز میرسد. از آنجا که پوست سبز حدود 35 تا 45 درصد وزن میوه تازه را تشکیل میدهد و در برخی منابع حتی این نسبت 45 تا 60 درصد عنوان شده است، سالانه بهطور متوسط ۱۳۵ هزار تن پوست سبز پسته در کشور تولید میشود .
این حجم عظیم اگر مدیریت نشود، به دلیل رطوبت بیش از 70 درصد به سرعت دچار تخمیر، کپکزدگی و آلودگی میشود و مشکلات زیستمحیطی متعددی به وجود میآورد. اما همین ماده، در صورت فرآوری، میتواند به یکی از مهمترین منابع ارزش افزوده در زنجیره تولید پسته تبدیل شود.
یکی از مهمترین مزیتهای پوست سبز پسته، فراوانی و دسترسی آسان آن است. استانهای کرمان، خراسان رضوی، یزد، سمنان، فارس و قزوین بهعنوان قطبهای اصلی تولید پسته، هر سال حجم قابلتوجهی از این ماده را در اختیار دارند. این تمرکز جغرافیایی، فرصت مناسبی برای ایجاد صنایع فرآوری در نزدیکی باغات فراهم میکند؛ موضوعی که علاوه بر کاهش هزینه حملونقل، میتواند به ایجاد اشتغال محلی و توسعه صنایع روستایی منجر شود
یکی از نخستین کاربردهای پوست سبز پسته، استفاده در خوراک دام است. این ماده دارای فیبر و مقداری انرژی بوده و در بسیاری از مناطق بهصورت تازه یا خشکشده در جیره غذایی دام مصرف میشود. البته مصرف مستقیم آن محدودیتهایی دارد، زیرا مقدار بالای تاننها و پلیفنولها میتواند هضم پروتئین را کاهش دهد و رطوبت زیاد نیز موجب فساد سریع آن میشود. تحقیقات نشان داده است که با فرآوریهایی مانند خشککردن، پلتسازی یا ترکیب با موادی مانند ذرت، جو و تفاله چغندر، میتوان ترکیبات ضدتغذیهای را تا حد زیادی کاهش داد و کیفیت خوراک دام را افزایش داد.
در فرآیند سیلو کردن نیز رعایت چند اصل ضروری است. پوست سبز باید بلافاصله پس از جداسازی جمعآوری شود تا از رشد کپک جلوگیری شود. سپس خرد شده و در صورت امکان به ازای هر 1 تن پوست سبز، حدود 20 تا 30 کیلوگرم ملاس به آن افزوده شود. پس از فشردهسازی کامل و حذف هوا، توده سیلو باید حدود 45 تا 60 روز در شرایط بیهوازی باقی بماند تا خوراکی باکیفیت تولید شود. در غیر این صورت خطر تولید آفلاتوکسین وجود دارد که سلامت دام و حتی مصرفکنندگان محصولات دامی را تهدید میکند.
از منظر ارزش غذایی نیز پوست سبز پسته جایگاه قابل توجهی دارد. این ماده دارای 7 تا 9 درصد پروتئین خام، 25 تا 30 درصد فیبر خام، 2.2 تا 2.5 مگاکالری انرژی قابل هضم در هر کیلوگرم و 2.5 تا 3.5 درصد پتاسیم است. اگرچه میزان پروتئین آن از یونجه کمتر است، اما به دلیل انرژی مناسب و پتاسیم بالا میتواند بخشی از جیره غذایی دام را با هزینهای کمتر تأمین کند.
با این حال، ارزشمندترین کاربرد پوست سبز پسته در حوزه استخراج ترکیبات زیستفعال نهفته است. این ماده یکی از غنیترین منابع طبیعی پلیفنولها، فلاونوئیدها، تاننها، توکوفرولها، پکتین و اسیدهای چرب غیراشباع محسوب میشود. این ترکیبات دارای خواص آنتیاکسیدانی، ضدباکتری، ضدالتهابی، محافظتکننده سلولها و ضدپیری هستند و به همین دلیل توجه صنایع دارویی، غذایی و آرایشی را به خود جلب کردهاند.
امروزه فناوریهایی مانند استخراج آنزیمی، استخراج با حلالهای سبز و فناوری غشایی امکان بازیابی این ترکیبات را با راندمان بالا فراهم کردهاند. عصارههای حاصل میتوانند در تولید مکملهای آنتیاکسیدانی، فرآوردههای ضدالتهاب، محصولات ضدباکتری، کرمهای ضدپیری، سرمهای مراقبت از پوست و محصولات روشنکننده مورد استفاده قرار گیرند. این محصولات نسبت به فروش خام پوست سبز، ارزش افزوده بسیار بیشتری ایجاد میکنند.
کاربرد مهم دیگر پوست سبز پسته، تولید کمپوست و کود آلی است. این ماده به دلیل دارا بودن مقدار بالای مواد آلی، پس از فرآوری صحیح میتواند کیفیت خاک را بهطور چشمگیری افزایش دهد. استفاده از کمپوست تولیدشده موجب افزایش ماده آلی خاک، بهبود ساختمان خاک، افزایش ظرفیت نگهداری آب و کاهش مصرف کودهای شیمیایی میشود. البته وجود ترکیبات فنولی ایجاب میکند که فرآیند کمپوستسازی بهصورت کنترلشده انجام گیرد تا کیفیت محصول نهایی حفظ شود.
در سالهای اخیر، تولید بیوچار نیز به یکی از جذابترین کاربردهای صنعتی پوست سبز پسته تبدیل شده است. بیوچار از طریق فرآیند پیرولیز تولید میشود و کاربردهای متعددی در اصلاح خاک، جذب فلزات سنگین، تصفیه آب و پساب، ذخیره کربن و کاهش انتشار گازهای گلخانهای دارد. مطالعات نشان دادهاند که بیوچار حاصل از پوست سبز پسته توانایی بالایی در جذب یونهای فلزات سنگین، بهویژه مس، از آب دارد و میتواند بهعنوان جاذبی ارزان و مؤثر در صنایع تصفیه پساب مورد استفاده قرار گیرد. علاوه بر آن، این ضایعات قابلیت تبدیل به بیوگاز و سایر سوختهای زیستی را نیز دارند.
از منظر اقتصادی، شاید مهمترین ظرفیت پوست سبز پسته، توسعه صادرات فرآوریشده باشد. در حال حاضر ارزش اقتصادی پوست سبز بهصورت خام چندان بالا نیست، اما تبدیل آن به محصولاتی مانند عصاره پلیفنولی استاندارد، پودر آنتیاکسیدانی، مواد اولیه صنایع غذایی، مواد اولیه دارویی، محصولات آرایشی، بیوچار صنعتی، کود آلی استاندارد و خوراک دام فرآوریشده میتواند ارزش افزوده آن را چندین برابر افزایش دهد.
ایران به دلیل دسترسی به ماده اولیه فراوان، تجربه طولانی در تولید پسته و وجود مراکز اصلی تولید در چند استان، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از بازیگران اصلی این بازار را دارد. توسعه صنایع فرآوری علاوه بر کاهش ضایعات و آلودگیهای زیستمحیطی، موجب ایجاد اشتغال، توسعه صنایع دانشبنیان و افزایش درآمد ارزی کشور خواهد شد.
بازارهای جهانی نیز بهتدریج به این محصول توجه بیشتری نشان میدهند. کشورهایی مانند چین، هند، ترکیه، آلمان، هلند، ایتالیا، امارات، عمان و قطر از جمله بازارهای بالقوه یا بالفعل برای محصولات فرآوریشده پوست سبز پسته هستند. افزایش تقاضا برای مواد طبیعی، آنتیاکسیدانهای گیاهی و محصولات ارگانیک، فرصت مناسبی برای حضور ایران در این بازارها فراهم کرده است.
پوست سخت پسته (Pistachio Shell) هم که پس از جداسازی مغز پسته بهدست میآید، ماده اولیهای با کاربردهای صنعتی و صادراتی محسوب میشود. ایران بهعنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان پسته جهان، سالانه حجم قابلتوجهی پوست سخت پسته تولید میکند که در صنایع مختلف از جمله تولید زغال فشرده، زغال فعال، سوخت زیستی، بیوچار، تختههای فشرده (MDF و نئوپان)، جاذبهای صنعتی و تولید انرژی مورد استفاده قرار میگیرد. در سالهای اخیر، با افزایش تقاضای جهانی برای مواد اولیه زیستی و محصولات دوستدار محیط زیست، صادرات پوست سخت پسته و فرآوردههای حاصل از آن رشد یافته است.
در نهایت، آنچه امروز بهعنوان پوست پسته شناخته میشود، دیگر یک ضایعات کمارزش نیست. این ماده میتواند حلقهای مهم در تکمیل زنجیره ارزش صنعت پسته باشد؛ زنجیرهای که از باغ آغاز میشود و با تولید محصولات دانشبنیان، صادراتی و دوستدار محیط زیست ادامه مییابد. حرکت از خامفروشی به سمت فرآوری، نه تنها درآمد باغداران و فعالان اقتصادی را افزایش میدهد، بلکه جایگاه ایران را در بازار جهانی فرآوردههای زیستی نیز ارتقا خواهد داد. پوست سبز پسته اکنون نمادی از اقتصاد چرخشی در بخش کشاورزی است؛ اقتصادی که در آن ضایعات به سرمایه تبدیل میشوند و هر بخش از محصول، فرصتی تازه برای خلق ارزش به شمار میآید.
