توافق ایران و عربستان در مارس ۲۰۲۳ با میانجیگری چین بسیاری را به این جمعبندی رساند که پکن در حال تبدیل شدن به معمار جدید نظم خاورمیانه است.
اما تنها چند ماه بعد و با شعلهور شدن بحران غزه، محدودیتهای نفوذ چین آشکار شد.
در حالی که ایالات متحده آمریکا با تحرکات دیپلماتیک و حضور نظامی فعال وارد میدان شد، نقش پکن عمدتاً به بیانیههای سیاسی و تماسهای نمادین محدود ماند.
حتی در تنشهای مستقیم میان ایران و اسرائیل نیز چین، با وجود محکومیت لفظی حملات، از ورود عملی پرهیز کرد.
این رویکرد نشان میدهد اولویت اصلی پکن در منطقه، ثبات برای تداوم تجارت و انرژی است، نه ایفای نقش ضامن امنیتی.
تجارت گسترده با خلیج فارس، هرچند اهرم اقتصادی مهمی برای چین محسوب میشود، اما تحولات اخیر نشان داد که در لحظات بحرانی، موازنه قدرت همچنان به نفع واشنگتن سنگینی میکند.
