به گزارش اکوایران به نقل از ایلنا، سردار رسول سناییراد معاون سیاسی دفتر عقیدتی سیاسی فرمانده کل قوا، با اشاره به سالگرد جنگ 12 روزه در پاسخ به این سوال که از نظر شما مهمترین درس راهبردی که از جنگ ۱۲ روزه گرفتیم چه بوده و این جنگ چه تغییراتی در دکترین دفاعی کشور ایجاد کرده است، گفت: جنگی که رخ داد، یک جنگ ترکیبی، فناورانه و دورایستا بود که تفاوتهای جدی با جنگ هشتساله تحمیلی که پیشتر تجربه کرده بودیم، داشت. البته با لایههایی از این نوع جنگ و برخی ویژگیهای آن، بهصورت ضمنی در سوریه و از طریق حزبالله لبنان پیشتر آشنا شده بودیم.
خوشبختانه در مجموعه دفاعی ما هم با توجه به پیشبینیهایی که انجام شده بود، تمهیدات و آمادگیهایی ایجاد شد و تطبیقهایی با این نوع تحول و تغییر در جنگ صورت گرفته بود؛ از جمله در حوزه ساخت موشک و پهپاد که باید در همین راستا آن را ارزیابی کرد.
وی ادامه داد: گرچه برای نخستین بار با چنین نوع جنگی در میدان عمل مواجه میشدیم، اما آمادگیهای ضمنی وجود داشت. دلیل اینکه توانستیم از این جنگ عبور کنیم و دشمن به اهداف راهبردی خود نرسد و در نهایت مجبور به درخواست آتشبس و توقف جنگ شود، واکنشی بود که ما با اتکا به تجارب جنگی، تطبیق طرحهای عملیاتی و فراهمکردن تسلیحات متناسب انجام دادیم. حتی میتوان گفت در چنین سطحی از جنگ، تراز اقدامات ما بالاتر از جنگی بود که علیه ما رقم خورد و پاسخی که ارائه دادیم، بهمراتب فراتر از آن چیزی بود که در جنگ اوکراین و روسیه مشاهده شد. به عنوان مثال، حجم شلیک موشکی که ما انجام دادیم، در مقایسه با آنچه در سالهای گذشته در آن جنگ رخ داده بود، کاملاً متفاوت بود.
معاون سیاسی دفتر عقیدتی سیاسی فرمانده معظم کل قوا تصریح کرد: این جنگ، جنگ فناورانهای است که برای نخستین بار در این سطح از جنگ سایبری هم استفاده شد. بنابراین جنگ ۱۲ روزه موجب شد که ما بتوانیم در برابر دشمنی که با حجم گستردهای از تسلیحات دورایستا و فناورانه به میدان آمده بود، جانانه مقاومت کنیم و پس از ۴۰ روز از جنگ، مجدداً دشمن به نقطهای برسد که چارهای جز قطع جنگ نداشته باشد. از آن تجارب هم برای ایجاد تغییراتی در سامانهها و همچنین بهکارگیری طرحهای عملیاتی، تاکتیکها و تکنیکهای متناسب استفاده کردیم.
وی همچنین به بزرگترین خطای دشمن اشاره نمود: مهمترین خطای محاسباتی آنها عدم توجه به عقبه تمدنی ایران بود. آنها در جنگ قبلی تصور میکردند با کشوری مانند لیبی یا سوریه مواجه هستند و در دور جدید هم گمان میکردند شرایطی مشابه ونزوئلا وجود دارد یا چیزی بیشتر از آن. در حالی که در ونزوئلا توانستند نوعی عملیات سفید انجام دهند و بدون خونریزی رئیسجمهور منتخب آن کشور را عملاً ربایش کنند، بدون آنکه با پیامد یا واکنش جدی مواجه شوند. اما در ایران با پاسخ دندانشکنی مواجه شدند؛ پاسخی که به اذعان خودشان حتی فراتر از تصورشان بود.
