ونس در ماههای اخیر به یکی از چهرههای اصلی پیگیری توافق با تهران تبدیل شده و بسیاری او را معمار اصلی مسیر دیپلماسی دولت ترامپ میدانند. اما همین نقش، او را وارد یک بازی پرریسک کرده است. اگر مذاکرات به نتیجه برسد، ونس میتواند خود را سیاستمداری معرفی کند که از یک جنگ پرهزینه جلوگیری کرده و راهحل دیپلماتیک ارائه داده است. اما اگر مذاکرات شکست بخورد، او نخستین فردی خواهد بود که زیر تیغ انتقاد قرار میگیرد.
فشارها از هر سو ادامه دارد. بخشی از جمهوریخواهان، ونس را به نرمش بیش از حد در برابر ایران متهم میکنند و برخی چهرههای تندرو حتی توافق احتمالی را بدتر از برجام میدانند. در مقابل، ونس تلاش کرده با حضور مداوم در رسانهها از مسیر مذاکره دفاع کند و مخالفان توافق را جنگطلب معرفی کند.
مشکل اینجاست که مواضع او همیشه با مواضع ترامپ یکسان نیست. جایی که ونس از ادامه فشار و محدودیتها سخن میگوید، ترامپ همچنان گزینه حمله نظامی را روی میز نگه میدارد. همین تفاوتها باعث شده بسیاری این مذاکرات را نه فقط آزمونی برای سیاست خارجی آمریکا، بلکه آزمونی برای آینده سیاسی ونس بدانند.
شاید به همین دلیل بود که نگاه متحیر او در حاشیه مذاکرات اخیر، بیش از هر چیز یادآور این واقعیت بود که نتیجه این پرونده میتواند سرنوشت یکی از مهمترین مدعیان آینده کاخ سفید را تعیین کند.
