دونالد ترامپ در آغاز سال دوم بازگشت به کاخ سفید، خود را در موقعیتی کم‌رقیب می‌دید؛ جمهوری‌خواهان کنترل کنگره را در اختیار داشتند، بخش بزرگی از رهبران اقتصادی با او همراه بودند و دموکرات‌ها هنوز نتوانسته بودند از آشفتگی درونی خود خارج شوند. اما مجموعه‌ای از تصمیمات سیاسی و اقتصادی، این موقعیت را به‌سرعت تغییر داد.
آغاز جنگ با ایران، برخلاف وعده انتخاباتی ترامپ برای پرهیز از جنگ‌های بی‌پایان، یکی از مهم‌ترین عوامل فرسایش حمایت از او بود. افزایش ۴۰ درصدی قیمت بنزین، کشته شدن بیش از ۲۰ نظامی آمریکایی و تحمیل بیش از ۴۷ میلیارد دلار هزینه به مالیات‌دهندگان، نارضایتی‌ها را تشدید کرد. حتی برخی متحدان محافظه‌کار ترامپ نیز این جنگ را مغایر با شعار «اول آمریکا» دانستند.
در کنار جنگ، سیاست سخت‌گیرانه مهاجرتی و برخوردهای جنجالی مأموران امنیتی، بخشی از حمایت رأی‌دهندگان لاتین‌تبار را از جمهوری‌خواهان گرفت. افزایش هزینه‌های زندگی و بی‌اعتنایی ترامپ به هشدارهای نظرسنجی‌ها درباره نارضایتی اقتصادی مردم نیز بر این روند افزود.
از سوی دیگر، مداخله مستقیم ترامپ در انتخاب نامزدهای جمهوری‌خواه، برخلاف انتظار او نتیجه نداد. شکست نامزد مورد حمایت او در تگزاس، نمونه‌ای از محدود شدن نفوذ سیاسی رئیس‌جمهور بود.
این تحولات نشان می‌دهد حمایت انتخاباتی، حتی برای قدرتمندترین چهره‌های سیاسی، تضمین‌شده نیست. آیا شکست جمهوری‌خواهان آغاز افول نفوذ ترامپ است؟
