بحران دارو فقط نتیجه جنگ نیست؛ صنعت داروی ایران مدتهاست با بیماریهای مزمن اقتصاد دستوپنجه نرم میکند. افزایش شدید هزینه مواد اولیه، نوسانات ارزی، کمبود نقدینگی، بدهی سنگین دولت به شرکتهای دارویی و قیمتگذاری دستوری، زنجیره تولید دارو را در شرایطی شکننده قرار داده است.
در چنین وضعیتی، هر شوک تازه میتواند بحران را عمیقتر کند. جنگ و آسیب به صنایع پتروشیمی، اختلال در تأمین نهادههای شیمیایی، مشکلات لجستیک و توقف فعالیت برخی شرکتهای واسطه، فشار مضاعفی به این صنعت وارد کرده است. صنعتی که از تحقیق و توسعه تا تولید، بستهبندی، حملونقل و توزیع، به زنجیرهای پیچیده و بهشدت وابسته به سایر بخشهای اقتصاد متکی است.
واقعیت این است که کمبود دارو یا افزایش قیمت آن، فقط نتیجه یک اتفاق مقطعی نیست؛ بلکه حاصل سالها مشکلات ساختاری در اقتصاد ایران است. وقتی تولیدکننده مواد اولیه را نقدی و با هزینه بالا تهیه میکند اما ماهها مطالباتش از دولت پرداخت نمیشود، طبیعی است که کل زنجیره دچار اختلال شود.
شاید مهمترین راه حمایت از صنعت دارو، اصلاح ساختارهای اقتصادی، کاهش مداخلات دستوری و اعتماد بیشتر به بخش خصوصی باشد.
