اکوایران: ویلیام فیلیپس، اقتصاددان نیوزیلندی، از جمله چهرههایی است که نامش با یکی از مهمترین بحثهای اقتصاد کلان گره خورده است؛ رابطه میان تورم و بیکاری. اما مسیر رسیدن او به این شهرت، از دنیای اقتصاد آغاز نشد.
فیلیپس در ابتدا به مهندسی برق علاقه داشت و همین نگاه فنی، بعدها در مطالعات اقتصادی او نقش مهمی ایفا کرد. او پس از جنگ جهانی دوم وارد مدرسه اقتصاد لندن شد و با استفاده از دانش مهندسی خود، در سال ۱۹۴۹ دستگاه MONIAC را ساخت؛ یک رایانه هیدرولیکی که با جریان آب، سازوکار اقتصاد بریتانیا و ارتباط میان متغیرهایی مانند درآمد، مصرف، مالیات و پسانداز را شبیهسازی میکرد.
اما شهرت اصلی او به پژوهش درباره بازار کار بازمیگردد. فیلیپس با بررسی دادههای بریتانیا دریافت که میان نرخ بیکاری و سرعت افزایش دستمزدها رابطهای معکوس وجود دارد؛ در دورههایی که بیکاری پایینتر است، دستمزدها سریعتر رشد میکنند و با افزایش بیکاری، فشار افزایشی بر دستمزدها کاهش مییابد.
او در سال ۱۹۵۸ این یافته را منتشر کرد؛ پژوهشی که بعدها به شکلگیری منحنی فیلیپس انجامید و بحث درباره رابطه تورم و بیکاری، انتخابهای سیاستگذاران و محدودیتهای سیاست پولی را وارد مرحله تازهای کرد.
میراث فیلیپس تنها یک منحنی در کتابهای اقتصاد نیست؛ بلکه پرسشی است که هنوز سیاستگذاران با آن روبهرو هستند: برای مهار تورم، اقتصاد تا چه اندازه باید هزینه بیکاری را بپردازد؟