پس از اتفاقات سال ۱۳۹۹، قیمت دلاری اکثر سهام طی شش سال گذشته روندی نزولی داشته و ارزش بسیاری از شرکتها به کمتر از یکسوم رسیده است.
در صورت رفع ریسک تحریم و جنگ، این شرکتها ظرفیت رشد قابلتوجهی خواهند داشت. بیشترین پتانسیل رشد متعلق به شرکتهایی است که وابستگی کمتری به برق و گاز دارند؛ از جمله صنایع دارویی، غذایی، بانکها، بیمهها، نیروگاهیها و پیمانکاریها که با احیای ارتباطات بینالمللی میتوانند عملکرد بسیار بهتری داشته باشند.
در مقابل، شرکتهای فولادی و پتروشیمی به دلیل مصرف بالای انرژی، همچنان به وضعیت زیرساختهای برق و گاز وابستهاند. اگر توافق تنها محدود به آتشبس یا آزادسازی بخشی از داراییها باشد و سرمایهگذاری خارجی گسترده وارد کشور نشود، ریسک جنگ و آسیب به زیرساختهای انرژی پابرجا خواهد ماند؛ بنابراین رشد این گروهها ممکن است پایدار نباشد، در حالی که سایر صنایع یادشده همچنان چشمانداز مثبتتری خواهند داشت.
