شاکری افزود: بند ۹ توافق نیز طرف آمریکایی را موظف می‌کرد وضعیت نیروهای خود را در طول دوره توافق حفظ کند، در حالی که آمریکا هم نیرو جابه‌جا کرده و هم نیروی جدید وارد کرده است. همچنین براساس بند ۱۳، پیش‌شرط‌هایی برای آغاز اجرای توافق تعیین شده بود که برخی از آنها از سوی طرف مقابل انجام نشد.
او با اشاره به بند ۱۴ گفت: براساس این بند، ترتیبات نهایی این حوزه باید در نهایت در چارچوب قطعنامه سازمان ملل تأیید شود؛ بنابراین اقدام نظامی برای ایجاد ترتیبات جدید، می‌تواند مانع رسیدن به توافق نهایی شود.
شاکری ادامه داد: حتی اگر آمریکا در این موضوع دخیل نبود و طرف مقابل عمان بود، ایران می‌توانست پس از جنگ و تحولات رخ‌داده، خواستار تغییر ترتیبات عبور و مرور از آب‌های سرزمینی خود شود. پیش از جنگ، حدود ۹۵ درصد عبور و مرور از تنگه از مسیر عمان انجام می‌شد و پایگاه‌های آمریکایی که در حملات علیه ایران مورد استفاده قرار گرفتند نیز از طریق آب‌های سرزمینی عمان تأمین و تجهیز می‌شدند.
او تأکید کرد: پس از جنگ و کشته‌شدن رهبر ایران، کودکان میناب و هزاران ایرانی، عمان باید یک تضمین امنیتی به ایران بدهد که از آب‌های سرزمینی این کشور علیه ایران استفاده نشود. اینکه یک کشور بخواهد قواعد امنیتی داخلی خود را در خارج از آب‌های سرزمینی‌اش اعمال کند، بی‌سابقه نیست.
شاکری با اشاره به چین گفت: چین نیز در دریای جنوبی خود قواعد داخلی و امنیتی وضع کرده و ورود شناورهای نظامی غیرچینی را محدود می‌کند. بنابراین ایران از منظر حقوقی و امنیتی هم حق داشت درباره ترتیبات عبور و مرور از تنگه هرمز تصمیم‌گیری کند و هم می‌توانست خواستار تغییر این ترتیبات شود.
او در پایان گفت: آمریکا در موضوع مسیر عمانی، برخلاف توافق اسلام‌آباد عمل کرده است.
