اکوایران: روزنامه یسرائیل هیوم در مقالهای که امروز شنبه منتشر شد، به نقل از یک رئیس ستاد ارتش سابق اسرائیل نوشت: دستور العملهایی که به شکل موفقیت آمیزی در ارتش مورد استفاده قرار گرفتهاند از کارآمدی خاصی در جهان سیاست برخوردار نیستند این درحالی است که هر یک از شخصیتهای سیاسی از بنت گرفته تا لیبرمن در راستای منافع شخصی خود عمل کرده و چندان عجلهای به حمایت از آیزنکوت به عنوان فرمانده و سرگروه ندارند.
به گزارش تسنیم، نیشاما دواک نویسنده این مقاله در ادامه آورده است: نظامیان عاشق مهِ میدان نبرد هستند. آنها در دل این مه، بهویژه غباری که همهچیز را میپوشاند، برای گام بعدی برنامهریزی میکنند. اما این قاعده همیشه در عرصه سیاست صدق نمیکند؛ حتی برای کارکشته ترین رؤسای ستاد کل هم این کار راهگشا نیست.
بسیاری تلاش کردهاند، اما شمار اندکی از فرماندهان ارشد نظامی توانستهاند از ارتش به عرصه سیاست راه پیدا کنند. تنها سه ژنرال توانستهاند از گذار ارتش به سیاست جان سالم به در ببرند و به مقام نخستوزیری برسند: رابین، شارون و باراک که پس از یک سال و نیم شکست خورد. بقیه اگر نگوییم سیاستمداران شکست خورده بودند حداکثر سیاستمدارانی با توانایی متوسط دسته بندی شدند.
به اعتقاد نویسنده: گادی آیزنکوت، که هنوز مدت زیادی از ورودش به عرصه سیاست نمیگذرد، بهتدریج متوجه وجود یک مشکل شده است. خواستههای متعدد شرکایش در بلوک تغییر، او را فلج کرده است. در ظاهر، هدف مشترک همه آنها کنار زدن نتانیاهو از بلفور است؛ اما حرف زدن یک چیز است و عمل کردن چیزی دیگر.
منافع برخی از آنها با منافع آیزنکوت همخوانی ندارد. در واقع، او در گرداب منافع متضاد شرکایش گرفتار شده است. افزون بر این، محدودیتهایی که برخی از آنها اعمال میکنند، تکمیل این ائتلاف را برای او دشوار کرده است.
همچنین روشن است که شرکایش ارشدیت او را به رسمیت نمیشناسند، بلکه نقطهضعفش را تشخیص دادهاند و بر همان اساس رفتار میکنند.
به همین ترتیب، بنت به خود اجازه میدهد بدون داشتن اختیار از سوی آیزنکوت و بدون اطلاع قبلی شرکایش، بهویژه آیزنکوت که مأمور تشکیل دولت شده است، با نتانیاهو دیدار کند و درباره وحدت سخن بگوید. زیرا هدف عالی بنت این است که نخستوزیر شود؛ اگر در این دور به این هدف نایل نشود در بعدی انتخابات برای نخست وزیری خود نقشه ها دارد.
از سوی دیگر، لیبرمن خواهان تصدی مقام نخستوزیری است و تمایلی به بازگشت به حزب لیکود ندارد. او مصمم است نتانیاهو را از لیکود بیرون کند. از دیدگاه او، لیکود بدون نتانیاهو، بیتردید شریکی مشروع است. او بار دیگر تأکید میکند که با تشکیل دولتی تحت حمایت اعراب موافقت نخواهد کرد. همچنین وعده میدهد که حریدیها را در تدوین قانون خدمت اجباری مشارکت دهد.
پس آیزنکوت باید چه کار کند؟ او باید درک کند که سیاستمداری تازهکار است و با سیاستمدارانی باتجربه روبهروست که نتانیاهو رهبری آنها را بر عهده دارد و از درون، تضعیف قدرت او را آغاز کردهاند. او باید بداند که آنها در پی تصدی مقام نخستوزیری هستند و معلوم نیست که به او کمک کنند. برخی از آنها نیز برای زیر پا گذاشتن وعدههایشان تردید نمیکنند و در عمل هم چنین کردهاند.