رضا غیابی

وقتی جهش ارز، بازار و کسب‌وکار را فلج می‌کند

اکوایران: ​تهران این روزها دوباره یک نشانه‌ی کلاسیک از «اقتصادِ بی‌ثبات» را می‌بیند، وقتی قیمت ارز هر روز سقف تازه می‌زند، اعتراض لزوما از دانشگاه و خیابان شروع نمی‌شود؛ از انبار و پاساژ و بازار شروع می‌شود؛ جایی که قیمت‌گذاری روزانه، سرمایه در گردش، و حتی باز بودن کرکره تبدیل به تصمیمی پرریسک می‌شود.

وقتی اخراج، راه‌حل نیست

سنجش تاب‌آوری؛ اقتصاد ایران در آستانه انتخاب

تاب‌آوری اقتصادی در میدان سیاست‌گذاری و تصمیم‌های روزمره کسب‌وکار ساخته می‌شود، نه در پناهگاه‌های بتنی یا تیترهای داغ. بنگاهی که امروز نرخ ارز، هزینه بیمه، چرخه نقدینگی و سلامت سایبری را هم‌زمان پایش کند، حتی در دل ناآرامی جنگی کوتاه می‌تواند بذر فرصت‌های تازه را بکارد

ماجرای تکراری کوچ اجباری کاربران ایرانی از پیام‌رسان‌ها

اکوایران: متولیان فیلترینگ معمولاً بر «ضرورت حفاظت از داده‌های ایرانیان» تأکید می‌کنند؛ لیکن تجربه ثابت کرده است که حذف رقبا، الزاماً امنیت نمی‌آورد.

نقش سرمایه اجتماعی در عبور از بحران جنگی

در این فضای بحرانی، دستگاه دیپلماسی ایران باید با چند برابر توان، میدان را مدیریت کند: ایجاد اتحادهای تازه، استفاده از ظرفیت نخبگان و شهروندان ایرانی خارج از کشور، و نیز فعال‌سازی سازوکارهای حقوقی و دیپلماتیک بین‌المللی، سه محور اصلی در این راهبرد هستند.

بازنگری در مدل‌های کسب‌وکار؛ کدام استارتاپ‌ها زنده می‌مانند؟

مدل کسب‌وکار تنها بخشی از معادله است. اما در فضای متلاطم فعلی، همان بخش می‌تواند مرز میان سقوط و ماندگاری باشد. استارتاپ‌هایی که روی مدل‌های مقاوم‌تری مثل B۲B یا فین‌تک متمرکزند، با تعریف درست ارزش پیشنهادی، شفاف‌سازی جریان درآمدی و ارائه خدمات مبتنی بر نیازهای واقعی، همچنان شانس رشد دارند.

قراردادهای محدودکننده یا محافظت از رقابت؟

در ایران، هنوز تفاوت بنیادین میان «رقابت سالم» و «حذف رقیب» در بسیاری از صنایع به‌خوبی درک نشده است. بسیاری از بازیگران بزرگ، مزیت مقیاس خود را نه برای ارتقای کیفیت خدمات، بلکه برای بستن مسیر دیگران به بازار به‌کار می‌گیرند. نتیجه؟ شکل‌گیری بازارهای ناقص، کاهش تنوع خدمات، و در نهایت، زیان مصرف‌کننده.

چرا آمارها با واقعیت اقتصادی مردم جور نیست؟

در روزهایی که جامعه ایران درگیر التهاب‌های معیشتی، بلاتکلیفی در سیاست‌های اقتصادی و بی‌اعتمادی فزاینده به نهادهای رسمی است، گزارشی از سوی مرکز آمار ایران منتشر شد که در نگاه اول، حامل خبر خوبی بود: در اردیبهشت ۱۴۰۴، قیمت سبد خوراکی دهک اول – یعنی فقیرترین قشر جامعه – کاهش یافته است. تورمی که برای سال‌ها چون سایه‌ای بر سر خانوارهای کم‌درآمد سنگینی می‌کرد، حالا ظاهراً اندکی عقب نشسته است. اما آیا واقعاً چنین است؟