بررسی نسبت پشتیبانی صندوقهای بازنشستگی از جمله تامین اجتماعی، صندوق بازنشستگی کشوری و سازمان تامین اجتماعی نیروهای مسلح نشان از آن دارد که این سه صندوق در وضعیت ورشکستگی قرار دارند.
از طرف دیگر روند اعتبارات اختصاص یافته توسط دولت به صندوقهای بازنشستگی رشدی بیش از رشد بودجه را در لایحه سال 1405 تجربه کرده است. به عبارتی رشد تعهدات صندوقهای بازنشستگی از رشد بودجه فراتر رفته است. بهطوری که مجموع کمکهای دولت به این صندوق اعم از اعتبارات، ردیفهای اختصاصی و بدهیها 20 درصد از کل بودجه عمومی دولت در سال آینده را به خود اختصاص دادهاند. امری که در صورت ادامه یافتن منجر به هدررفت منابع مورد برای سرمایهگذاری در بخشهای عمرانی، سلامت و بهطورکلی امور زیرساختی خواهد شد. درواقع هزینه نسل فعلی را نسل آینده میپردازد.
همچنین انباشت بدهیهای دولت به سازمان تامین اجتماعی موجب شده تا این نهاد برای تامین منابع خود به نظام بانکی مراجعه کرده و این امر موجب بدهکارتر شدن بانکها، رشد نقدینگی از این ناحیه و در آخر افزایش تورم در اقتصاد ایران شده است.
در انتها نیز وضعیت صندوق بازنشستگی کشوری نشان از این امر دارد که نزدیک به 90 درصد منابع این صندوق وابسته به اعتبارات دولتی بوده و تنها 5 درصد از محل سرمایهگذاری تامین شده است. اینها درحالی است که نسبت پشتیبانی این صندوق نیز بسیار پایین بوده و عملا این نهاد ورشکسته محسوب میشود. به این ترتیب توصیه بال پژوهشی مجلس این بوده که دیگر صندوق کشوری اقدام به استخدام بیمهپرداز جدید نکند.