مسعود نیلی، اقتصاددان، با اشاره به درآمدهای ارزی ایران در دهه ۶۰، تصویری متفاوت از ظرفیت ارزی کشور در آن دوره ارائه می‌کند. به گفته نیلی، متوسط درآمدهای ارزی حاصل از صادرات نفت خام در فاصله سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۴ حدود ۹۰ میلیارد دلار در سال بوده است. اگر این رقم را بر متوسط جمعیت ۴۵ میلیون نفری ایران در آن دوره تقسیم کنیم، درآمد ارزی سرانه‌ای حدود ۲ هزار دلار به دست می‌آید؛ رقمی که نیلی از آن به‌عنوان یک رکورد یاد می‌کند.
او برای نشان دادن فاصله این رقم با شرایط امروز، درآمد سرانه ارزی را در وضعیت فعلی حدود ۳۵۰ دلار عنوان می‌کند.
این مقایسه، به روایت نیلی، فقط تفاوت دو عدد نیست؛ بلکه تصویری از تغییر ظرفیت درآمدهای ارزی کشور و منابعی است که اقتصاد ایران در دوره‌های مختلف در اختیار داشته است.
درآمدهای نفتی همواره یکی از مهم‌ترین منابع ارزی ایران بوده‌اند و تغییر آن می‌تواند مستقیماً بر توان دولت برای تأمین منابع، واردات و مدیریت اقتصاد اثر بگذارد. مقایسه درآمد سرانه ارزی در دوره‌های مختلف، از همین منظر، می‌تواند ابزاری برای درک بهتر تغییر شرایط اقتصاد ایران باشد.
