همزمان، تحولات منطقهای نیز میان دو سناریوی متفاوت در نوسان است؛ از یکسو احتمال شکلگیری پیمان امنیتی و نظامی میان پاکستان، عربستان و ترکیه و تشدید فشار ژئوپلیتیک بر ایران، و از سوی دیگر احتمال دستیابی زودهنگام ایران و طرفهای غربی به توافق. فاصله میان این دو سناریو بسیار زیاد است و تعیین میکند که ریسک درگیری فراگیر میان ایران و آمریکا تا چه حد به واقعیت نزدیک شود.
در سوی دیگر، آمار بازار کار آمریکا تصویری ضعیفتر از تیتر کاهش نرخ بیکاری نشان میدهد. کاهش نرخ مشارکت و خروج بیش از ۲۶۰ هزار نفر از جمعیت فعال، در کنار افت اشتغال از انتظار مثبت بیش از ۸۰ هزار نفر به منفی ۲۳ هزار نفر، نشان میدهد بخشی از بهبود ظاهری بیکاری از خروج افراد از بازار کار ناشی شده است، نه الزاماً افزایش اشتغال. در داخل نیز نبود شفافیت در هزینههای مسئولیت اجتماعی شرکتها همچنان یک خلأ مهم است؛ در بسیاری از اقتصادهای توسعهیافته، سقف هزینه، محل مصرف و نحوه گزارشدهی مشخص است، اما در ایران هنوز چارچوب مدونی وجود ندارد تا روشن کند منابع شرکتها با چه منطق و معیاری هزینه میشوند.
