جنگ و تنشهای ژئوپلیتیکی اخیر، ساختار تجارت خارجی ایران را با اختلالهای جدی در مسیرهای سنتی مواجه کرده و ضرورت بازنگری در شیوههای مبادله و تأمین کالا را افزایش داده است. در این شرایط، تغییر مسیرهای حملونقل، اصلاح فرآیندهای گمرکی و استفاده از سازوکارهای مالی جایگزین بهعنوان ابزارهای اصلی برای تداوم جریان تجارت مطرح شدهاند.
در کنار این تحولات، حرکت به سمت تنوعبخشی به شرکای تجاری و گسترش توافقهای دوجانبه و چندجانبه با کشورهای منطقه، بهویژه همسایگان، در دستور کار قرار گرفته است.
هدف این رویکرد، کاهش وابستگی به مسیرهای پرریسک، تقویت تابآوری اقتصادی و اتصال بهتر به زنجیرههای تولید و تجارت منطقهای و جهانی است.
