ابراهیم متقی، استاد دانشگاه، در گفت‌وگو با برنامه «گفت‌وگوی استراتژیک» گفت: در مذاکرات پیش از جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه، ایران در فضای «عملیات فریب» قرار گرفت و زمانی متوجه شرایط شد که برای توافق و جلوگیری از جنگ بسیار دیر شده بود.

وی افزود: علت این مسئله آن بود که ترامپ با هدف تغییر موازنه قدرت در منطقه وارد میدان شده بود و می‌خواست ابتدا معادله مقاومت و قدرت ایران را از طریق سازوکارهای نظامی تغییر دهد.

متقی ادامه داد: پیش از این، راهبرد آمریکا عمدتاً بر تحریم‌های اقتصادی و کاهش تدریجی قدرت ایران متمرکز بود، اما تحریم‌ها نتوانستند تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر سیاست مقاومت ایران بگذارند. ایران در این دوره قابلیت‌های هسته‌ای و موشکی خود را توسعه داد و توان کنش تاکتیکی قابل‌توجهی در منطقه به دست آورد.

این استاد دانشگاه گفت: همین قابلیت‌ها باعث شد ایران تصور کند می‌تواند در برابر آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن در یک فضای متوازن مذاکره و به توافق «برد-برد» دست پیدا کند؛ در حالی که منطق رفتاری قدرت‌های بزرگ، در شرایط عادی، بر دستیابی به پیروزی گسترده است، مگر آنکه با چالش جدی در موازنه قدرت مواجه شوند.