شکاف تورم و مسکن؛ آیا قیمتها به مسیر صعودی بازمیگردند؟
بازار مسکن در ماههای اخیر از تورم عمومی عقب مانده؛ اما این عقبماندگی الزاماً به معنای ارزانی یا کاهش قیمت نیست.
بازار مسکن در ماههای اخیر از تورم عمومی عقب مانده؛ اما این عقبماندگی الزاماً به معنای ارزانی یا کاهش قیمت نیست.
اسپانیا در سالهای اخیر با مشکلات بسیاری در بخش مسکن مواجه شده است؛ مشکلاتی که دسترسی به مسکن مناسب را برای بخش قابلتوجهی از خانوارها، بهویژه جوانان و طبقه متوسط، دشوار کرده است. این بحران در قالب کمبود عرضه در مناطق پرتقاضا، افزایش مداوم قیمت خرید و اجاره، و در عین حال وجود شمار بالایی از واحدهای خالی در مناطق کمتقاضا نمایان شده است. در نتیجه، خانوارهای ساکن شهرهای بزرگی چون مادرید و بارسلونا ناچارند سهم فزایندهای از درآمد خود را به هزینههای مسکن اختصاص دهند. در واکنش به این وضعیت، دولت مرکزی اسپانیا در ۲۱ آوریل ۲۰۲۶ طرح ملی مسکن را با هدف سرمایهگذاری ۷ میلیارد یورویی تا سال ۲۰۳۰ معرفی کرد. با این حال، این برنامه با مخالفت برخی دولتهای منطقهای روبهرو شد که آن را نوعی مداخله در اختیارات محلی تلقی کردند. این اختلاف، در عمل به تقابل دو رویکرد سیاستی متفاوت در مدیریت بحران مسکن انجامیده است: حزب سوسیالیست اسپانیا که بر رویکرد تنظیم بازار، کنترل قیمت و توسعه مسکن عمومی تأکید دارد، در برابر حزب مردم اسپانیا که رویکرد افزایش عرضه، کاهش محدودیتهای ساختوساز و اتکا به سازوکار بازار را راهحل اصلی میداند.
در بحبوحه جنگ و بحران، دولتها معمولاً برای حفظ دسترسی مردم به نیازهای اساسی وارد بازار میشوند و مسکن یکی از نخستین حوزههای مداخله است. در فروردین ۱۴۰۵ نیز مرکز پژوهشهای مجلس بستهای از سیاستهای مداخلهای در بازار اجاره را بررسی کرد؛ از تمدید اجباری قراردادهای اجاره و جلوگیری از افزایش اجارهبها و ودیعه گرفته تا محدودسازی تخلیه مستأجران.
برای ارزیابی وضعیت کنونی و چشمانداز آتی بازار مسکن، تمرکز بر تحولات کوتاهمدت یا شوکهای مقطعی بهتنهایی کافی نیست. بازار مسکن بیش از هر چیز تابع روندهای بلندمدت اقتصاد کلان است بخش ساختمان بهعنوان یکی از سرمایهبرترین بخشهای اقتصاد،؛ طی سالها تورم مزمن بیش از سایر بخشها در معرض این فرسایش قرار گرفته است. گزارش تحولات واقعی بخش اقتصاد ایران در فروردینماه ۱۴۰۵، تصویری روشن از تداوم تضعیف صنعت ساختمان در ساختار اقتصادی کشور ارائه میدهد. این بخش که همواره یکی از پیشرانهای مهم رشد و اشتغال در اقتصاد ایران به شمار میرفته، در سالهای اخیر با افت محسوس در نقشآفرینی خود مواجه شده است.
تهران هنوز با فاصله، گرانترین بازار مسکن کشور است؛ اما شکاف قیمتها با بسیاری از مراکز استان آنقدر زیاد شده که حالا با بودجه خرید یک آپارتمان کوچک در پایتخت، میتوان در برخی شهرها خانهای دو تا سه برابر بزرگتر خرید.بررسی قیمت واحدهای نوساز در مراکز استانها نشان میدهد اگر تهران را مبنا با شاخص ۱۰۰ در نظر بگیریم، نزدیکترین بازار به پایتخت کرج است با شاخص ۶۶؛ پس از آن شیراز، قزوین، مشهد و اصفهان در رده شهرهای گرانتر کشور قرار دارند.
در این مدت که از جنگ گذشته است، خیلی ها به این فکر افتادهاند که از تهران جابهجا شوند یا حداقل سرپناهی در یکی از شهرهای دیگر کشور هم داشته باشند. میگویند که میشود یک متر خانه در تهران را با چند متر در شهرهای دیگر معاوضه کرد. در این گزارش مرور میکنیم که نسبت قیمت خانه در مراکز استان کشور نسبت به تهران چقدر است. نتایج این گزارش نشان میدهد که میتوان با بودجهای برای خرید یک آپارتمان ۵۰ متری در تهران، یک واحد ۱۰۰ متری در رشت خرید یا حتی سراغ خانههای ۱۵۰ متری در خرمآباد رفت.
بر اساس دادههای حاصل از رصدهای قیمتی بازار املاک مسکونی که توسط اکوایران در استانهای همجوار تهران انجام شده، شواهد بهدستآمده از استان قزوین حاکی از افزایش تمایل به مهاجرت و افزایش در رشد قیمت املاک به این استان است..
جنگ، برای اوکراین فقط یک بحران نبود؛ به فرصتی برای بازطراحی سیستم انرژی تبدیل شد.
بازار سهام املاک دبی در سال ۲۰۲۶ در حالی وارد دورهای از نوسانات شدید شد که پیش از آن یکی از قویترین چرخههای رشد تاریخ خود را تجربه کرده بود. همزمان با آغاز درگیریهای نظامی در منطقه غرب آسیا در اواخر فوریه ۲۰۲۶، شاخص سهام املاک دبی با سقوطی سریع و کمسابقه مواجه شد. این مطالعه گزارش با استفاده از دادههای بازار مالی و اطلاعات معاملات واقعی ملک، رفتار این شاخص را در بازه زمانی پیش از جنگ، دوره شوک اولیه و مرحله بازیابی نسبی بررسی میکند. نتایج نشان میدهد که شاخص سهام املاک طی پنج جلسه روز معاملاتی حدود ۲۰ درصد و در مجموع نزدیک به ۳۰ درصد کاهش یافت، در حالی که بازار واقعی معاملات ملکی نسبتاً پایدار باقی ماند. این یافتهها بیانگر وجود شکاف رفتاری میان بازارهای مالی و بازار دارایی واقعی در مواجهه با ریسکهای ژئوپلیتیک است.
جنگ روسیه و اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد و تنها هفت ماه پس از شروع درگیری، در اکتبر ۲۰۲۲، حملات هدفمند به زیرساختهای انرژی اوکراین از سوی روسیه شدت گرفت.