به گزارش اکوایران،سال ۲۰۲۵ برای صنعت غذا در ایران و منطقه خاورمیانه، سالی سرنوشتساز و چندلایه بود؛ سالی که در آن فشارهای اقتصادی، محدودیتهای زیستمحیطی، تغییرات رفتاری مصرفکنندگان و تحولات فناورانه بهصورت همزمان بر این صنعت اثر گذاشتند. صنعت غذا در این سال بیش از هر زمان دیگری نشان داد که صرفاً یک بخش تولیدی نیست، بلکه بخشی راهبردی در پیوند با امنیت غذایی، ثبات اجتماعی و حتی سیاستگذاری کلان اقتصادی به شمار میآید. مرور آنچه در این سال گذشت، تصویر روشنی از وضعیت فعلی و ظرفیتهای پنهان این صنعت در ایران و خاورمیانه ارائه میدهد.
۲۰۲۵؛ سال تلاقی فشارها و تصمیمهای ناگزیر
صنعت غذا در آغاز سال ۲۰۲۵ با مجموعهای از چالشهای انباشته وارد سال شد. تورم جهانی مواد غذایی، نوسانات قیمت انرژی، اختلال در زنجیرههای تأمین و پیامدهای تغییرات اقلیمی، فضایی پرریسک برای تولیدکنندگان و سیاستگذاران ایجاد کرده بود. با این حال، تفاوت ۲۰۲۵ با سالهای پیش از آن در این بود که بسیاری از بازیگران صنعت ناچار شدند از رویکردهای کوتاهمدت فاصله بگیرند و به سمت تصمیمهای ساختاریتر حرکت کنند. این سال، بیش از آنکه سال رشدهای جهشی باشد، سال سازگاری، بازتعریف و تلاش برای بقا بود.
در چنین فضایی، مفهوم «تابآوری» به یکی از کلیدواژههای اصلی صنعت غذا تبدیل شد. شرکتها و دولتها دریافتند که تداوم فعالیت در این صنعت بدون بازنگری در مدلهای تولید، توزیع و مصرف ممکن نیست. این درک مشترک، بستر تحولات بعدی در ایران و کشورهای منطقه را فراهم کرد.
صنعت غذا در ایران؛ میان ظرفیت صادراتی و فشار بازار داخلی
در ایران، سال ۲۰۲۵ با نوعی دوگانگی معنادار در صنعت غذا همراه بود. از یک سو، برخی زیرشاخهها، بهویژه صنایع لبنی و محصولات فرآوریشده، توانستند حضور خود را در بازارهای منطقهای تقویت کنند و رشد صادراتی قابلتوجهی را به ثبت برسانند. این موضوع نشان داد که علیرغم محدودیتهای مالی و تجاری، مزیتهای رقابتی ایران در کیفیت تولید، دانش فنی و قیمت تمامشده همچنان پابرجاست.
اما این دستاورد صادراتی، در تضاد با شرایط بازار داخلی قرار داشت. افزایش هزینههای تولید، تورم مواد غذایی و کاهش قدرت خرید مصرفکننده، فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان وارد کرد. بسیاری از بنگاهها ناچار شدند میان حفظ بازار داخلی و تمرکز بر صادرات، انتخابهای دشواری انجام دهند. این شکاف، یکی از مهمترین ویژگیهای صنعت غذا در ایران طی سال ۲۰۲۵ بود.
تورم غذایی و پیامدهای اجتماعی آن
تورم مواد غذایی در سال ۲۰۲۵ تنها یک شاخص اقتصادی نبود، بلکه به مسئلهای اجتماعی تبدیل شد. افزایش قیمت اقلام اساسی مانند نان، لبنیات و روغن، حساسیت افکار عمومی نسبت به صنعت غذا را افزایش داد و این بخش را به یکی از کانونهای توجه رسانهای و اجتماعی بدل کرد. اعتراضهای صنفی در حلقههای ابتدایی زنجیره، بهویژه در بخش نانوایی، نشانهای از ناهماهنگی میان سیاستهای حمایتی و واقعیتهای اجرایی بازار بود.
این وضعیت نشان داد که صنعت غذا بیش از هر صنعت دیگری به تعادل میان قیمت، حمایت دولتی و پایداری اقتصادی نیاز دارد. در سال ۲۰۲۵، این تعادل در بسیاری از موارد شکننده بود و همین مسئله، ضرورت اصلاح ساختارهای حمایتی و نظارتی را برجستهتر کرد.
بحران منابع آب؛ چالشی فراتر از کشاورزی
در امتداد فشارهای اقتصادی، بحران منابع آب به یکی از تعیینکنندهترین عوامل اثرگذار بر صنعت غذا در ایران تبدیل شد. سال ۲۰۲۵ بهوضوح نشان داد که محدودیتهای آبی، مستقیماً بر امنیت غذایی و هزینه تولید اثر میگذارد. کاهش بهرهوری کشاورزی، تهدید تأمین مواد اولیه صنایع غذایی و افزایش وابستگی به واردات برخی اقلام، از پیامدهای مستقیم این بحران بود.
این شرایط باعث شد موضوعاتی مانند اصلاح الگوی کشت، کشاورزی هوشمند و بهرهگیری از فناوریهای کممصرف آب، از سطح توصیههای کارشناسی به سطح ضرورتهای اجرایی ارتقا یابد. صنعت غذا در ایران در سال ۲۰۲۵ ناچار شد بیش از گذشته به پیوند خود با بخش کشاورزی و منابع طبیعی بیندیشد.
خاورمیانه در ۲۰۲۵؛ امنیت غذایی بهعنوان اولویت راهبردی
در سطح منطقهای، سال ۲۰۲۵ را میتوان سال تثبیت مفهوم امنیت غذایی در سیاستگذاری کشورهای خاورمیانه دانست. تجربه بحرانهای جهانی سالهای اخیر، دولتهای منطقه را به این نتیجه رساند که اتکای بیش از حد به واردات غذا، ریسکی بلندمدت است. از این رو، سرمایهگذاری در تولید داخلی، صنایع تبدیلی و زیرساختهای زنجیره تأمین، به یکی از محورهای اصلی برنامههای توسعهای تبدیل شد.
کشورهای حاشیه خلیج فارس، با تکیه بر منابع مالی خود، پروژههای متعددی در حوزه کشاورزی پیشرفته، تولید پروتئین و فناوریهای غذایی راهاندازی کردند. این اقدامات، اگرچه به خودکفایی کامل منجر نشد، اما سطح تابآوری غذایی منطقه را افزایش داد و نقش صنعت غذا را در معادلات اقتصادی پررنگتر کرد.
نقش رویدادهای منطقهای در همگرایی صنعت غذا
در ادامه این روند، نمایشگاهها و رویدادهای تخصصی صنعت غذا در سال ۲۰۲۵ نقشی فراتر از معرفی محصول ایفا کردند. این رویدادها به بستری برای تبادل دانش، انتقال فناوری و شکلگیری همکاریهای منطقهای تبدیل شدند. تمرکز بر بهرهوری، کاهش ضایعات، پایداری و دیجیتالسازی، از محورهای مشترک این گردهماییها بود.
حضور گسترده بازیگران منطقهای و بینالمللی در این رویدادها نشان داد که صنعت غذا در خاورمیانه در حال عبور از فاز سنتی و ورود به مرحلهای ساختاریافتهتر و فناورانهتر است؛ مرحلهای که در آن، رقابت تنها بر سر قیمت نیست، بلکه بر سر کیفیت، نوآوری و پایداری تعریف میشود.
تغییر الگوی مصرف؛ فشار جدید بر تولیدکنندگان
همزمان با تحولات ساختاری، سال ۲۰۲۵ شاهد تغییرات قابلتوجهی در رفتار مصرفکنندگان بود. افزایش آگاهی نسبت به سلامت، ترکیبات محصول و ارزش تغذیهای، باعث شد تقاضا برای غذاهای سلامتمحور، کمقند، کمنمک و دارای ارزش افزوده بیشتر افزایش یابد. این تغییر ذائقه، تولیدکنندگان را ناچار کرد به بازنگری در فرمولاسیون، بستهبندی و حتی شیوههای ارتباطی خود با بازار بپردازند.
در ایران و منطقه، بازاریابی صنعت غذا در سال ۲۰۲۵ بیش از گذشته به مفاهیمی مانند شفافیت، اعتماد و مسئولیت اجتماعی گره خورد. این تغییر، نشاندهنده بلوغ تدریجی بازار و افزایش انتظارات مصرفکننده از تولیدکننده بود.
فناوری؛ حلقه اتصال تمام تحولات ۲۰۲۵
در میان تمام این تغییرات، فناوری نقش محوری و پیونددهندهای ایفا کرد. سال ۲۰۲۵ را میتوان سال تثبیت کاربرد فناوریهای دیجیتال در صنعت غذا دانست؛ از ردیابی زنجیره تأمین و کنترل کیفیت گرفته تا بستهبندی هوشمند و تحلیل دادههای مصرفکننده. این ابزارها به شرکتها کمک کردند تا هزینهها را کنترل کنند، کیفیت را ارتقا دهند و واکنش سریعتری به تغییرات بازار داشته باشند.
در ایران، اگرچه محدودیتهایی در دسترسی به برخی فناوریها وجود داشت، اما حرکت تدریجی به سمت دیجیتالسازی و استفاده از راهکارهای بومیشده، نشانهای از تغییر نگرش در این صنعت بود.
جمعبندی؛ ۲۰۲۵ بهعنوان سال بازتعریف صنعت غذا
با کنار هم قرار دادن تحولات سال ۲۰۲۵، میتوان گفت این سال، نقطه بازتعریف صنعت غذا در ایران و خاورمیانه بود. از یک سو، فشارهای اقتصادی و زیستمحیطی ضعفهای ساختاری را آشکارتر کرد و از سوی دیگر، ظرفیتهای بالقوه این صنعت در صادرات، نوآوری و همکاری منطقهای را نمایان ساخت. صنعت غذا در پایان این سال، خسته اما آگاهتر، تحت فشار اما منعطفتر، وارد مرحلهای تازه شد.
سال ۲۰۲۵ نشان داد که آینده صنعت غذا نه در واکنشهای مقطعی، بلکه در تصمیمهای هماهنگ، سرمایهگذاری پایدار و نگاه راهبردی نهفته است. تجربه این سال، اگر بهدرستی تحلیل و استفاده شود، میتواند مبنایی برای تقویت امنیت غذایی و رشد پایدار در سالهای پیشرو باشد.
سال ۲۰۲۵، سالی بود که صنعت سنتی مسیر جدیدی را پیدا کرد و فناوریهای پیشرفته بالاخره وارد مرحله عملیاتی شدند. فالریور در ایالت ماساچوست، نمونهای بارز از این تغییرات است؛ شهری که زمانی نماد افول صنعت آمریکا بود، حالا با تمرکز بر مهارت، کیفیت و تولید محصولات پریمیوم، مسیر متفاوتی را تجربه میکند. در این منطقه دیگر کسی با آسیا روی قیمت رقابت نمیکند و تولیدکنندگان با ترکیبی از نیروی انسانی ماهر و فناوری هدفمند، تلاش میکنند قیمتهای بالاتر را توجیه کنند.
