در همین فضای مبهم، رفتوآمدهای دیپلماتیک پاکستان به تهران در کنار ورود یک هیأت قطری، به یکی از مهمترین نشانههای تلاش منطقهای برای مهار تنشها تبدیل شده است. عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، در تهران با عباس عراقچی دیدار کرده و دو طرف درباره راههای جلوگیری از تشدید بحران گفتوگو کردهاند. همزمان، هیأت قطری نیز برای حمایت از روند میانجیگری وارد تهران شده است.
اما پرسش اصلی اینجاست: چرا پاکستان در این مقطع چنین نقشی پررنگ پیدا کرده؟ پاسخ را باید در سه روند جستوجو کرد؛ افزایش گمانهزنیها درباره گزینه نظامی در واشنگتن، بنبست نسبی در مذاکرات ایران و آمریکا، و نگرانی کشورهای منطقه از گسترش بحران به یک جنگ فراگیر.
در حالیکه رسانههای آمریکایی از بررسی گزینه حمله نظامی خبر میدهند و همزمان برخی مقامات از «فرصت دیپلماسی» سخن میگویند، فضای تصمیمگیری در حالت تعلیق باقی مانده است.
جمعبندی ساده است: این رفتوآمدها نه نشانه پایان بحران، بلکه نشانه نگرانی از خارج شدن آن از کنترل است؛ جایی که همه بازیگران بیش از هر چیز در حال خریدن زمان هستند.
