کوین وارش رییس فدرال رزرو، در جکسون هول لزوماً حرف جدیدی درباره سیاست پولی مطرح نکرد، اما تأکید او بر ضرورت مقابله با تورم و اشاره به تورم «۶۵ ماهه»، از سوی بازار بهعنوان سیگنالی هاوکیش تفسیر شد. در ادامه، مواضع سایر اعضای فدرال رزرو نیز نشان داد که نگرانی درباره تداوم تورم، در حال تبدیل شدن به نقطه اشتراک بیشتری میان سیاستگذاران است. در این میان، کریستوفر والر موضع متفاوتتری داشت و اعلام کرد با ثبات نرخها مخالفتی ندارد و ترجیح میدهد پیش از تصمیمگیری، دادههای تورمی را نیز مشاهده کند.
اما گزارش اشتغال ماه آگوست، موازنه را به نفع سناریوی افزایش نرخ بهره تغییر داد. رشد اشتغال قویتر از انتظار و ترکیب مقاوم دادههای بازار کار، نشان داد اقتصاد آمریکا هنوز توان تحمل سیاست پولی سختگیرانهتر را دارد. به همین دلیل، بازار سهام، طلا، نقره و بیتکوین با فشار فروش مواجه شدند و بازده اوراق دوساله آمریکا افزایش یافت؛ حرکتی که نشان میدهد معاملهگران احتمال نرخهای بالاتر را جدیتر گرفتهاند.
با این حال، مسئله اصلی فقط تصمیم فدرال رزرو نیست. سؤال مهمتر این است که روز بعد از افزایش نرخ بهره چه اتفاقی میافتد؟ نرخهای بالاتر از طریق افزایش هزینه تأمین مالی، محدود کردن اعتبار، فشار بر ارزشگذاری داراییها و افزایش بازده مورد انتظار سرمایهگذاران، شرایط مالی را سختتر میکنند.
در نهایت، اثر واقعی سیاست پولی بر اقتصاد و بازار بدهی آمریکا به همین «مکانیزم انتقال» بستگی دارد؛ جایی که افزایش نرخها میتواند از هزینه استقراض دولت و شرکتها تا تقاضای اعتبار و رشد اقتصادی، اثرات خود را نشان دهد.
