جنگ فقط مهمات را مصرف نمی‌کند؛ ظرفیت تولید هم بخشی از میدان نبرد است. ادامه جنگ در خاورمیانه و جنگ اوکراین، فشار قابل‌توجهی بر ذخایر تسلیحات پیشرفته آمریکا وارد کرده است؛ از رهگیرهای پاتریوت و تاد گرفته تا موشک‌های تاماهاک. گزارش‌هایی که از تأخیر چندساله در تحویل برخی سفارش‌های تسلیحاتی به کشورهای اروپایی، ژاپن و عربستان منتشر شده، نشان می‌دهد مسئله فقط میزان ذخایر موجود نیست؛ توان بازسازی این ذخایر هم به یک چالش تبدیل شده است.

بر اساس برآوردهایی که در گزارش بلومبرگ به آنها اشاره شده، بخش بزرگی از برخی انواع موشک‌های پاتریوت و تاد و همچنین تاماهاک‌ها در درگیری با ایران مصرف شده‌اند. دفتر بودجه کنگره آمریکا نیز از مصرف بخش قابل‌توجهی از ذخایر رهگیرهای دفاع موشکی و هزینه ده‌ها میلیارد دلاری جنگ با ایران خبر داده است.

اما افزایش تولید تسلیحات پیشرفته به سادگیِ افزایش بودجه نیست. ساخت یک رهگیر پاتریوت به زنجیره‌ای از تأمین‌کنندگان، تجهیزات تخصصی و ظرفیت صنعتی نیاز دارد و ایجاد این ظرفیت‌ها زمان‌بر است.

به همین دلیل، آمریکا به سراغ ظرفیت‌های صنایع غیرنظامی هم رفته است. همکاری لاکهید مارتین با جنرال موتورز برای تولید برخی قطعات پاتریوت، نمونه‌ای از تلاش برای تبدیل ظرفیت صنعتی موجود به ظرفیت دفاعی است.

حالا پرسش بزرگ‌تر مطرح است: اگر بحران‌های هم‌زمان ادامه پیدا کنند و پای یک درگیری احتمالی در شرق آسیا هم به میان بیاید، آیا صنعت دفاعی آمریکا می‌تواند هم‌زمان با سرعت مصرف مهمات، ذخایر خود را بازسازی کند؟