به گزارش اکوایران، مارگارت تاچر بریتانیا را در سال ۱۹۷۹، در شرایطی از تورم بالا، اعتصاب‌های گسترده، بیکاری و رشد ضعیف، تحویل گرفت. او با اجرای مجموعه‌ای از سیاست‌های اقتصادی که بعدها «تاچریسم» نام گرفت، تلاش کرد نقش دولت و اتحادیه‌های کارگری را کاهش دهد، تورم را مهار کند، مالیات بر درآمدهای بالا را پایین بیاورد و اقتصاد را به سمت بازار آزاد سوق دهد. خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی، از جمله مخابرات، گاز و برق، یکی از مهم‌ترین محورهای این سیاست بود. این روند درآمد قابل‌توجهی برای دولت ایجاد کرد و میلیون‌ها نفر را به سهام‌دار تبدیل کرد. چهار دهه بعد، بریتانیا با مشکلی متفاوت روبه‌روست: بدهی عمومی بسیار بالاتر، هزینه سنگین بهره و رشد اقتصادی ضعیف‌تر؛ در نتیجه، بازار اوراق قرضه به محدودیتی جدی برای سیاست‌های دولت تبدیل شده است.
منچستریسم؛ بازگشت دولت، اما با محدودیت مالی
اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا، خود را منتقد جدی میراث تاچر معرفی می‌کند و خواهان نقش فعال‌تر دولت، کنترل عمومی بیشتر بر برخی خدمات و صنعتی‌سازی مجدد است. او الگوی «منچستریسم» را مطرح می‌کند که بر واگذاری قدرت از لندن به شهرها و مناطق، تقویت دولت محلی و سرمایه‌گذاری در خدمات عمومی تأکید دارد. از نگاه او، کاهش شکاف میان لندن و شهرهای دیگر می‌تواند به رشد اقتصادی و افزایش سطح زندگی منجر شود.
اکوایران: مجموعه چالش‌های اندی برنهام به‌عنوان نخست‌وزیر تازه بریتانیا شامل بودجه نظامی، کسری صندوق‌های تأمین اجتماعی، مهاجرت، دشواری تعامل با ترامپ و رشد اقتصادی کند و رکود خواهد بود.
بااین‌حال، اجرای این برنامه با محدودیت مالی جدی روبه‌روست. ملی‌سازی یا بازگرداندن خدماتی مانند آب به مالکیت عمومی، حتی در صورت انتقال رایگان دارایی‌ها، به سرمایه‌گذاری میلیاردها پوندی نیاز دارد. دولت برای تأمین این هزینه‌ها ممکن است ناچار به استقراض بیشتر شود و واکنش منفی بازار اوراق قرضه می‌تواند هزینه این استقراض را افزایش دهد؛ بنابراین، آینده بریتانیا احتمالاً نه بازگشت کامل به دهه ۱۹۷۰ و نه ادامه خالص تاچریسم خواهد بود؛ بلکه ترکیبی از مقررات بیشتر، نقش فعال‌تر دولت، تمرکززدایی و تلاش برای حفظ انضباط مالی است.
بلومبرگ این گزارش تصویری را تهیه کرده است و اکوایران آن را همراه با زیرنویس فارسی ارائه می‌دهد.
