یکی از جملاتی که بارها توسط طرفداران اقتصاد دستوری برای دفاع از موضع خود استفاده شده این است که اگر همین اندک رفاه هم باقی مانده به لطف دخالتهای دولت است و در صورت خروج دولت از اقتصاد، همین بنای کج هم خراب میشود.
این که پهلوی دوم، حداقل در دهه 40 در مسیر توسعه قدمهای مثبتی برداشت موردی نیست که به راحتی بتوان با آن مخالفت کرد.
در طول یک قرن اخیر، دهه 40 برای ایران یک نقطه عطف بزرگ بود. محمدرضا پهلوی با شعار ایجاد تمدن بزرگ دست به اقداماتی زد که پایهگذار حرکت ایران به سمت توسعه شد. آمارهایی که از این دهه بدست آمده یک نتیجه طلایی در سطح جهانی را نشان میدهد.
شوروی کمونیستی که بر پایه اندیشههای مارکس رشد کرده بود اعتقاد داشت انسان اول باید به دیگری فکر کند، نه خود. این در صورتی است که همه میدانیم ذات و ماهیت انسان طور دیگری تکامل پیدا کرده و الویت بندی ذهن انسان جور دیگری است.
وقتی صحبت از آزادی میشود، تصور بر این است که حداقل همه بخش پایین جامعه طرفدار آن هستند. اما موسی غنینژاد اقتصاددان توضیح میهد که این تصور غلط است.
یکی از شعارهای اصلی دولتهای توتالیتر تبدیل انسان به یک انسان آرمانی است. موسی غنینژاد، اقتصاددان معتقد است این شعار به آن معناست که چنین حکومتهایی هنوز تعریف درستی از انسان ندارند.
شوروی کمونیستی یکی از ابرقدرتهای دوره خود بود. اما نکته جالب اینجاست که وقتی به خاطرات مردم این حکومت نگاهی میاندازیم با آرزوهایی رو به رو میشویم که باور نمیکنیم توسط مردم یکی از دو قدرت بزرگ دنیا نوشته شده باشد.
شوروی کمونیستی با اینکه جزو ابرقدرتهای جهان به حساب میآمد، اما سرگذشت مردم این جامعه نشان میدهد که آزادی و رفاه این مردم به هیچ عنوان در سطح یک ابرقدرت نبود. حالا سوال اینجاست که پس این حکومت چگونه جامعه را با خود همراه میکرده؟
کارشناسان میگویند که ذات انسان آزاد است و انسان ذاتا طرفدار آزادی است. اما در واقعیت بارها مشاهده شده که انسانها به طرفداری از یک نظام غیرآزاد پرداختند و قفس را به آزادی ترجیح دادند.
وقتی صحبت از مکاتب فکری به میان میآید، یکی از مهمترین مجادلات بین صاحبنظران این است که جدا از ایدههایی که یک مکتب ارائه میکند، چقدر میتوان آنهارا اجرایی دانست؟
