هزینه مسکن در سال‌های اخیر فقط افزایش پیدا نکرده؛ سهم بیشتری از مخارج خانوارهای شهری را هم به خود اختصاص داده است. تازه‌ترین گزارش مرکز آمار از هزینه و درآمد خانوارهای شهری در سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد خانوارهای تهرانی به‌طور متوسط سالانه ۳۲۷ میلیون تومان برای مسکن و خدمات وابسته، شامل اجاره، اجاره احتسابی خانه‌های ملکی، آب، برق، گاز و فاضلاب هزینه کرده‌اند؛ رقمی نزدیک به دو برابر میانگین خانوارهای شهری کشور.
تهران در صدر استان‌ها قرار دارد و پس از آن البرز و فارس دیده می‌شوند. در سوی دیگر، خانوارهای خراسان شمالی با حدود ۷۲ میلیون تومان، کمترین هزینه سالانه را در این بخش داشته‌اند. به این ترتیب، هزینه مسکن و خدمات وابسته برای خانوارهای تهرانی حدود ۴.۶ برابر خانوارهای خراسان شمالی است.
مقایسه با سال ۱۴۰۰ نیز از تغییرات قابل‌توجه حکایت دارد. متوسط هزینه مسکن در مناطق شهری کشور طی چهار سال پنج برابر شده است. در خوزستان این افزایش به حدود هفت برابر می‌رسد؛ استانی که جایگاهش در رتبه‌بندی هزینه مسکن نیز از رتبه بیست‌وچهارم به یازدهم تغییر کرده است.
اما شاید مهم‌تر از رشد اسمی هزینه‌ها، افزایش سهم مسکن در سبد مخارج خانوار باشد. این سهم از حدود ۳۶ درصد در سال ۱۴۰۰ به نزدیک ۴۲ درصد در سال ۱۴۰۴ رسیده است؛ یعنی بخش بزرگ‌تری از درآمد خانوارها صرف تأمین مسکن می‌شود.
تفاوت میان گروه‌های درآمدی نیز چشمگیر است. خانوارهای پردرآمد به‌طور متوسط هزینه مسکن بسیار بیشتری دارند و هم‌زمان سهم بیشتری از آن‌ها در خانه‌های بزرگ‌تر از ۱۱۰ متر زندگی می‌کنند. در مقابل، خانوارهای کم‌درآمد بیشتر در واحدهای کوچک‌تر ساکن‌اند.
این آمار تصویری از شکاف در هزینه‌کرد و شرایط سکونت خانوارهای شهری ارائه می‌دهد؛ شکافی که با افزایش سهم مسکن در هزینه‌های زندگی، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
