آنچه معادله را پیچیدهتر میکند، رقابت بر سر «حاکمیت زنجیره تأمین» است؛ موضوعی که پای بازیگران بزرگی مانند چین و روسیه را نیز بهطور جدی به میدان کشانده است.
چین نه با ناو جنگی، بلکه از مسیر قراردادهای بلندمدت و سرمایهگذاریهای ساختاری وارد ونزوئلا شده و تلاش کرده جایگاه خود را در مراحل بالادستی و پاییندستی استخراج و صادرات مواد معدنی تثبیت کند.
در مقابل، روسیه نیز با پیوند خوردن به اقتصاد غیرشفاف و شبکههای مالی و تجاری خاص در ونزوئلا، نوع متفاوتی از حضور را رقم زده است.
از نگاه واشنگتن، تداوم این روندها به معنای تهدیدی مستقیم برای قابلاتکا ماندن زنجیره تأمین آمریکاست؛ زنجیرهای که در قرن بیستویکم، دسترسی امن و پایدار به مواد معدنی استراتژیک، نقشی همسنگ امنیت انرژی در دهههای گذشته پیدا کرده است.
در نهایت مرحله بعدی این رقابت ژئواقتصادی میتواند به خاورمیانه و شمال آفریقا منتقل شود.
