سرپرست خانواده که شغل کمدرآمد دارد، بیش از هر کس در معرض فقر است چرا که منبع اصلی درآمد خانوار را تامین میکند؛ در حالی که برای همسر، اثر منفی کمتر و گاهی حتی مثبت است چون درآمد دوم میتواند فشار مالی را کاهش دهد.
یافتههای کلیدی دیگر نشان میدهد که در برخی کشورها، کار کمدرآمد به تنهایی بدتر از بیکاری است، مخصوصاً وقتی دستمزدها پایین، کار پارهوقت گسترشیافته و حمایت اجتماعی محدود باشد. این موضوع به ناهمسانیهای دستمزدی و سطح پوشش حمایتهای اجتماعی مربوط میشود. همچنین رابطه دوطرفهای بین فقر و وضعیت شغلی وجود دارد: فقیر بودن میتواند به ورود به مشاغل کمدرآمد منجر شود و بالعکس، کار با درآمد پایین احتمال باقیماندن در فقر را افزایش میدهد.
نتیجه نهایی: اشتغال بهتنهایی تضمین خروج از فقر نیست؛ کیفیت کار، ساعات کار، قراردادهای پایدار و حداقل دستمزد نقش حیاتی دارند. سیاستهای کاهش فقر باید نه تنها ایجاد شغل، بلکه ارتقای کیفیت مشاغل، کاهش نابرابری دستمزدی، افزایش حمایتهای اجتماعی و بهبود سازوکارهای ایمنسازی درآمدی را هدف قرار دهد. این روند میتواند شکاف فقر را بهبود بخشد و پایداری اقتصادی خانوارها را تقویت کند.
